سرطانی که جاپایی برای آرشیو سریالهای خاک خورده و تو خالی که در پی راهی برای احیا خود هستند، اینروزها فقط شنیدن کلمه ستایش است که تا سرحد استفراغ حالمان را خراب میکند ، اینکه موضوع انشا یک دانش آموز ابتدایی اساس فیلمنامه ایی میشود ، اینکه ضد و نقیض روی هم را کم کرده اند، اینکه با دوتا دوربین ساده و هزار تا اینکه دیگه.... اصلا برام مهم نیس ، نگران اینم که آیا واقعا اگر مردم این شبه سریال را دنبال میکنند ذهن ملت در دامنه بسیار محدودی اسیر شده که تصورش امید به آینده راه از تخریب یک بمب اتم نیز بیشتر قربانی میگیرد، لطفا بگیید که اشتباه میبینم ، درد جامعه درد من و تو خدایی ستایش است یا ابد و یک روز یا متری شیش و نیم و یا مغزهای کوچک زنگ زده !!!