اختصاصی طرفداری- ورزشگاهی سرخ و هوادارانی که برای طلسمی چند ساله پایکوبی میکنند و سرود سر میدهند؛ تصویر غیرممکنی به نظر نمیآید، اما برای تیم از قضا محروم برانکو چطور؟ راستش را بخواهید، بله خیلی محال بود. خیلی!
پرسپولیس در حالی فصل را شروع کرد که فوج قابل توجهای از ستارگان خود را از دست رفته میدید. ستارگانی که رویای اروپا را به تیمی که باید با الدحیل و السد جدال کند، ترجیح دادند و در استخر پر پول خود شیرجه زدند. گرچه بعدها عدهای با فتوحات پوچ اروپایی خود بازگشتند اما تبعات آن تصمیم همچنان از یادها نرفته است.
اما حکایت آنطور که انتظار داشتیم پیش نرفت. الدحیل در تهران زمین گیر شد و السد همه فن حریف نیز با آن استارت علیپور و پنالتی تاریخیاش، دست خالی ورزشگاه خودی را وداع گفت. و حالا تنها یک مساوی هم در ورزشگاه آزادی برای تحقق یافتن رویای سرخپوشان کافی به نظر میرسید. قطریها فقط بردی که پر از چالش بود میخواستند. اشتباه نکنید؛ مشکل آنهو دفاع مستحکم یا آن سیو محشر بیرانوند نبود. مشکل، قلبهایی است که وسط ورزشگاه مملو آزادی به تپش میافتد. برای همین، تیم سرمایهدار قصه ما خاطرات خوشی از این محفل ندارد. از شکست به استقلال بگیرید تا خود پرسپولیس! این ورزشگاه با آن ها خوب تا نمیکند.
یک سال گذشت؛ از آن السدی که طعمه دستان بیرانوند و دفاع سرخپوشان شد، از آن گل پرشور سیامک نعمتی، از از آن دوندگی بی امان ساقهای خسته، از نگاه غم زده برانکو به نیمکت خالی و خیلی از این خاطرات. و دست آخر یک استادیوم بود و چند هزار هواداری که از ته حضیض به اوج فوتبال آسیا رسیدند. گرچه بعدتر دستشان از جام کوتاه ماند، اما قطعاً آن تیم محروم و خسته برانکو حالا حالاها از یاد نخواهد رفت.