از آن زمان که پای اجنبی به این مملکت باز شد . اهل دنیا فریفته شدند سیاست آنها تقدیر تازه ایست که معلوم نیست مارا به کجا ببرد این مملکت مهاجم بخود دیده اما اینها از جنس دیگری هستند به ظاهر یک آدم است اما در باطن یک نظام است همان آدمست به چهره و دست و پا اما ارزشهای قدیم دل را فراموش کرده اجنبی نگاه میکند ببیند ما کجا لنگ میزنیم . از همان در وارد میشود یار شود با حمایت . با انعام این دیگر آن دشمنی نیست که ما می شناختیم آن دشمنی که در گلستان و ترکمانچای با او نبرد کردیم ببین اینجا یک باغ است اما ما دیگر باغ نمی بینیم دره ای حائل میان دو دنیا میبینیم . دنیای ما و دنیای ایشان از حول سقوط .گیج. خواب زده و منگ کورمال کورمال میکنیم هیچ سطح آشنایی با دستها تجدید عهد نمیکند .