به نام خدا
معمولا وقتی صحبت از بهترین بازیکن تاریخ فوتبال میشه اولین گزینه ای ک به فکر آدم میرسه پله هست
پله از هر جهت بازیکن کاملی بود و میشه گفت اولین بازیکنی بود ک توی فوتبال به بالاترین سطح ممکن رسید ، قبل از پله هم بازیکنای بزرگ زیادی وجود داشتن ولی اون ها معمولا توی یک یا دو بعد قدرتمند بودن و ضعف های زیادی داشتن و دقیقا توی دهه ی پنجاه دو بازیکن رو شدن ک به هم بی شباهت نبودن ، دی استفانو و پله
میشه گفت دی استفانو همون پله هست با کیفیتی پایین تر ، هم پله هم دی استفانو بازیکنایی بودن ک نمیشد تشخیص داد هافبک هستن یا مهاجم
تا قبل از این دو نفر ستاره ای توی فوتبال وجود نداشت ک بتونه همزمان کار هافبک و مهاجم رو انجام بده و اگر هم وجود داشت کیفیت زیادی نداشت ، خیلی ها فکر میکنن پله بخاطر گل های زیادی ک زده مهاجم نوک بوده ، بعضی ها هم فکر میکنن پله بخاطر نوع بازیسازی و خلق موقعیت هاش و تعداد پاس گلش یک شماره 10 کلاسیک بوده
ما دو تا پله توی زمین داشتیم ، یه پله ی مهاجم ک وقتی نزدیکای محوطه ی جریمه بود ظاهر میشد، یه پله ی هافبک ک وقتی وسط زمین توپ میگرفت ظاهر میشد
فکر نمیکنم کسی بجز پله و مسی تونسته باشه توی دو پست کاملا متفاوت اینقدر بدرخشه و مسی چون توی بارسا بزرگ شده و سبک این تیم رو از حفظ هست کار به مراتب راحت تری از پله برای درخشش توی پست هافبک هجومی داشت .
اکثر بیننده های فوتبال وقتی از تلویزیون بازیا رو نگاه میکنن فکر میکنن عوض کردن پست بازی و درخشش توی نقاط مختلف زمین سادست و فکر میکنن مثل پلی استیشن هست ک بازیکن رو هر جا بذاری یه شکل بازی میکنه اما توی فوتبال اصلا به این شکل نیست و اگه مهاجمی رو توی پست شماره ی 10 بازی بدی یا شماره دهی رو توی پست بازیکن شماره 8 بازی بدی کلا اون بازیکن به هم میریزه و دیگه کارایی نداره . توی تیمهای هجومی بین بازیکن شماره ی 8 و شماره ی 10 نهایتا نهایتا 10 12 متر فاصلست اما همین فاصله هم یه دنیا تفاوت توی بازیشون ایجاد میکنه
پله بصورت مادر زادی همه چیز تموم بود و توی جام جهانی 58 و توی 17 سالگی حرکاتی رو انجام داد ک برای اجرا کردن اون ها توی زمین سالها تمرین لازمه ، نمونش گل معروفش به سوئد و اون دریبل سر پا . کدوم بازیکن هفده ساله ای جرات داره توی فینال جام جهانی و روبروی تیم میزبان ک ازقضا قدرتمند هم بودن اون زمان چنین دریبلی رو امتحان کنه ؟ فقط پله
پله با هر دو پا خوب شوت میزد ، ضربه آزاد زن بزرگی بود و با 70 گل بعد از جونینیو بهترین کاشته زن هست ، با هر دوپا خوب پاس میداد و سانتر میکرد ، استپ های عجیبی داشت و توپ به پاها و بدنش میچسبید ، هر نوع دریبلی رو به راحتی اجرامیکرد ، بعضا دریبل هایی زده ک من فقط از پله همچین دریبل هایی دیدم ، ضربات سر و ضربات آکروباتیکش رد خور نداشتن ، فیزیک بدنی و سرعت و پرشش چند لول از فوتبال زمانش جلوتر بود و هنوز ک هنوزه کمتر کسی میتونه مثل پله ضربات سر چکشی بزنه ، وقتی ضربات سرش رو ببینی و توجه بکنی ک روی چه مدافعایی ضربه ی سر زده محاله باور کنی ک قدش 171 سانتر هست .
تا قبل از دهه ی 90 و اهمیت پیدا کردن فوتبال باشگاهی ، جام جهانی مهم ترین و با کیفیت ترین تورنومنت فوتبالی بود و جام باشگاههای اروپا اصلا قابل قیاس باهاش نبود . اکثر بازیکنایی ک توی قرن 20 اسمی و رسمی برای خودشون درست کردن بخاطر درخشش توی جام جهانی بوده و بجز جرج بست و دی استفانو (قهرمانی کوپا آمریکا داره) ک اسطوره های باشگاهی بودن بقیه ی ابر ستاره ها توی جام های جهانی خودشونو نشون دادن و سلطان بی چون و چرای جام های جهانی کسی نیست جز پله .
هر چند برزیل 1962 بدون پله قهرمان جام جهانی شد و من بشخصه مارادونا رو توی جام های جهانی شخصیت مهم تر و موثر تری میدونم ولی پله توی جام جهانی 58 و 70 بازیهای انجام داد ک بجز مارادونا و کرویف و زیدان کسی نتونست نمونه ی اون ها رو توی جام جهانی به نمایش بذاره و هر بازی پله یک کلاس فوتبال بود ، مخصوصا جام جهانی 70 و بازی برزیل ایتالیا