«اینها لقمه و نطفهشان مشکل دارد. معلوم نیست پدرشان کیست، امیدوارم پدرشان را پیدا کنند.»؛ اینحا چالهمیدان نیست. گود زنبورکخانه هم نیست. این بخشی از نشست خبری امیر قلعهنویی، بعد از توقف سپاهان برابر سایپا است و سرمربی تیم اصفهانی دارد طراحان شعار اعتراضی علیه خودش را تبارشناسی میکند. دوقطبیترین مربی تاریخ فوتبال ایران، احتمالا اگر یکی از آن توپهای دقایق پایانی سپاهان به گل تبدیل میشد، شروع میکرد به تعریف و تمجید از زمین و زمان؛ درست مثل هفته گذشته که «استاد جلالی، استاد جلالی» از دهان مبارکش نمیافتاد، اما خب این بار گلر سایپا مقاومت کرده و باز نوبت به تشکیک در نطفه و لقمه دیگران و پیدا کردن دستهای پشت پرده و اتاقهای مخوف فکر رسیده است.
البته شکر خدا سپاهان هنوز صدر جدول است و تا رسیدن به درجه عرفانی «مهندسیشدن نتایج» چند امتیاز فاصله داریم، اما کاش امیر جواب میداد پایان بیراههای که به تاخت آن را میپیماید کجاست؟ وقتی او به عنوان یک مربی سرشناس، میانسال و باتجربه فوتبال چنین کلمات آلوده و سخیفی را در تریبونهای عمومی مطرح میکند، از هوادار کمسال روی سکو یا کاربر گمنام شبکههای اجتماعی چه توقعی باید داشت؟ وقتی شما با پنج جام قهرمانی و یک کوه ثروت و شهرت جنبه ناکامی را نداری و بعد از اولین نتیجه نامراد چنین بیمحابا رو به ابتذال میآورید، دیگر تکلیف بقیه روشن است؛ مخصوصا هوادار تهیدست درسنخواندهای که همه دلخوشیاش فوتبال است. ما چگونه او را به رعایت ادب دعوت کنیم، وقتی امیر قلعهنویی با این همه دبدبه و کبکبه، برای تسلای خودش هر حرف زشت و بیربطی را بیرون میریزد؟
یک پنجمی با استقلال در لیگ سیزدهم، یک ششمی در لیگ چهاردهم به اضافه دو باخت رفت و برگشت در داربی تهران، ناکامی در قهرمانی با تراکتور در لیگهای پانزدهم و شانزدهم و دو فصل توقف پشت سد پرسپولیس با ذوبآهن و سپاهان؛ این کارنامه سالهای اخیر امیر قلعهنویی است؛ کارنامهای پر از حسرت و ناکامی که انگار روز به روز او را عصبیتر کرده است. آن از مصاحبههای تند پارسال که بچههای مردم را به جان هم انداخت و حاصلش شد چشمهای کور شده، صورتهای خونآلود و ماشینهای ترکیده، این هم از کارگاه نطفهشناسی نقشجهان که بعد از فقط یک مساوی ناقابل در هفته هشتم برپا میشود. بیایید همه با هم دعا کنیم او هر چه زودتر یک جام بگیرد، وگرنه خدا میداند آخر این طغیان کور، این همه خشم و عفونت و درماندگی به کجا میکشد.