می ترسم از این همه تنهایی

با یادت جهان من آشوب است

در عشقت هوای مردن خوب است

خاموشی بهای عشق است

 

می دانم که بُرده ای از یادم

بی تابم که داده ای بر بادم

تنهایی سزای عشق است