اختصاصی طرفداری- یک مهاجم زهردار که بتواند قفل هر دروازه ای را بشکند و در بازی های حساس گل زنی کند و ضربه آخر را به پیکر تیم حریف بزند همواره از مولفه های اصلی شخصیت یک تیم قهرمان است. شاید این را هواداران استقلال اکنون بهتر از هر شخص دیگری درک کرده اند، هوادارانی که چند فصل است که آقای گل هر فصلشان کمتر از ۱۰ گل به ثمر می رساند و باید چشم های آنها به ساق های هافبک هایشان و ضربات سر مدافعان باشد.
استقلال در چند فصل اخیر علاوه بر از دست دادن شاخصه های یک تیم قهرمان، از وجود یک مهاجم زهردار مانند آرش برهانی، رضا عنایتی و فرهاد مجیدی محروم بوده است شاید وقتی نام مامه تیام هم به این بازیکنان اضافه شود هواداران استقلال باز هم حسرت داشته هایی که از دست داده ند را بخورند.
آبی ها فصل گذشته ناگهان تیم خود را خالی از مهره هجومی کار ساز دیدند که به همین دلیل امیرحسین فتحی در بدو ورودش سراغ یک مهاجم ایرانی، به اسم مرتضی تبریزی رفت که شاید خیلی هواداران استقلال را امیدوار کرد چون نه آنقدر جوان بود که با یک فصل درخشیدن لژیونر شود و نه آنقدر سن بالایی داشت که میهمان یک فصل و دو فصل باشد پس پیوستن مرتضی تبریزی به استقلال می توانست خط حمله استقلال را در کنار یک مهاجم مکمل دیگر تا سال ها بیمه کند. اما این دو فصل آنقدر برای او بد رقم خورد که به جرئت می توان وی را از بدترین خرید های چند فصل اخیر استقلال به حساب آورد.
چهره ای پر از اضطراب، معترض به تعویض ها، شوت هایی با نشانه گیری بد، ضربات سر بی دقت و از دست دادن پی در پی توپ ها خلاصه عملکرد تبریزی در این فصل از مسابقات بوده و او حالا به اندازه فاصله تهران تا اصفهان از روز های خوبش در دیار زاینده رود به دور است و اعتماد استراماچونی هم آنقدر از او سلب شده است که شاید جزو اولویت های دسته چندم وی برای خط حمله تیمش شده است و خوش بین ترین هوادار استقلال هم آینده ای برای این مهاجم در استقلال نمی بیند.
و حالا باید دید استراماچونی آیا راهی برای احیای دوران فوتبالی این مهاجم همیشه معترض پیدا می کند یا خیر؟