?از آخرین باری که در چنین شرایطی بودیم بیش از شش سال میگذرد؛ از آن وقتی که در مقدماتی ۲۰۱۴ در آزادی به ازبکستان باخته بودیم و از سه بازی پیش رو احتمالا در بدترین حالت نه امتیاز میخواستیم، آن هم روی لبهی تیغ. هرچند که آن تازه قدم آخر مقدماتی جامجهانی بود و این فقط قدم اوّل. ?در دور اول مقدماتی ۲۰۰۶ هم البته سابقه داشته که فاصلهمان با جهنّم پنج سانتیمتر باشد؛ آن زمان که در آزادی به اردن باخته بودیم و در اردن محکوم به پیروزی بودیم. اما حداقل آن موقع افراد عاقلتری زمام ورزش را به دست داشتند، خطر را احساس کردند و در کوچه پس کوچههای آلمان منّت وحید هاشمیان را کشیدند تا با برگرداندن او و خداداد عزیزی زنده بمانیم. ?حالا هم اتفاقا باید دوباره در آلمان دنبال هاشمیان بگردیم؛ این بار در قامت مربّی تیم ملّی. چرا که باز هم خطر بیخ گوشمان است و نه مربّی در تهران است و نه سرمربّی. ?اگر کسی یادش نیست چگونه از آن سه بازی مرگبار مقدماتی ۲۰۱۴، نه امتیاز گرفتیم، باید بگوییم با جدّیت. بیست روز مانده به بازیِ قطر اردو گذاشتیم، سیزده روز مانده به بازی با عمّان دوستانه بازی کردیم و نه روز مانده به بازی در امارات اردو زدیم. نتیجه؟ قطر را بردیم. این بار هم قرار است پنج روز مانده به بازیِ عراق بازیکنان دور هم جمع شوند و خلاص. نه ویلموتس در تهران است و نه هاشمیان. خود عراق که میزبان است دو روز زودتر از ما اردویش شروع میشود. ?سرمربّی سابق از آن تونل وحشت با فکر و جدّیت عبور کرد. آن قدر از روی ناراحتی در ورزشگاه خالی و خاموش آزادی در شب شکست مقابل ازبکستان به تنهایی قدم زد تا خروجی تونل سلام به شکوفهها و باران بود. این بار امّا بیمناکیم و همه را انذار میدهیم که نکند با سر در جهنّم فرود بیاییم. ?در صورت وقوع هر اتفاق ناخوشایند در مسیر رسیدن به قطر ۲۰۲۲، سیاههی نام مسببان جلوی چشمان همهمان باز است؛ از مسعود سلطانیفر، مازیار ناظمی و داورزنی گرفته، تا صداوسیمای خطّی و تا اعوان فاسد رسانهای چون مهدی رستمپور و ورزش۳ و تا پیشکسوتان هموار کنندهی مسیر تباهی
منبع : @irandream2019