امام حسن مجتبی علیه السلام می فرمایند:
مادرم فاطمه عليها السلام را در شب جمعه در محراب ديدم كه به عبادت ايستاده بود. او همچنان در ركوع بود، تا روشنى بامداد برآمد. شنيدم كه او به مردان و زنان مؤمن دعا مى كرد و آنها را نام مى بُرد و براى آنها فراوان دعا مى كرد در حالى كه براى خود دعايى نمى كرد. گفتم: مادر! چرا همان گونه كه براى ديگران دعا مى كنى براى خود دعا نمى كنى؟ فرمود: فرزندم! نخست همسايه و سپس [ اهل ] خانه.
دلائل الإمامة : 152 / 65 ، علل الشرائع : 181 / 1 ، كشف الغمّة : 2 / 94 ، ضيافة الإخوان : 265 كلّها عن فاطمة الصغرى عن الإمام الحسين عليه السلام .