شاید آه گتوزو ما رو گرفته. خودم از منتقدینش بودم. ولی باهاش بد تا کردیم و بد باهاش رفتار شد. کسی بود که عاشق میلانه و تعصب پای تیم میذاشت. حتی اگه بگیم از لحاظ تاکتیکی ضعیف بود ولی لااقل به بازیکنا فهمونده بود تو چه تیمی بازی میکنن. بازیکنا انقدر بیخیال تو زمین راه نمیرفتن. دیروز وقتی راه رفتنای بازیکنا رو میدیدم که انقدر بیخیال بودن به خدا گریه م گرفت. دریغ از یه ذره تلاش واسه بازی. به غیر از 3-4 نفر بقیه اصلا کاری نمیکردن. به خدا بورینی رو مسخره میکنیم ولی شرف داره به خیلیا که تو زمین بودن. تا اون لحظه آخر میجنگه. کیفیت فنی دیگه برام مهم نیست. چون دیگه مطمئنا تیممو در حد کالیاری هست که الان جزء 6 تای اوله. تعصب توی این تیم مرده. مربی هم کاملا بیخیال و خونسرد کنار زمین وایستاده. به خدا وقتی شور و شوق اینزاگی رو بعد گل دوم و همچنین تو جریان بازی دیدم به لاتزیو و هواداراش حسودیم شد. میگم کاری به بحث فنی اصلا ندارم. این پست رو زدم که بگم تیم خالی از تعصب شده. تیمی که یه زمانی گتوزو از کاستاکورتا سیلی خورد فقط به خاطر اینکه تو رختکن صورتشو زده بود. تیمی که به گفته گتوزو وقتی میباخت تو رختکن عزا بود ولی الان همه بلافاصله میرن سراغ گوشیاشون و اینستاگرام و ........ .
آره دوستای من سوای مسائل فنی به جز 5-6 تا بازیکن در مجموع که کلا 2 تاشون بار فنی بالایی دارن (دوناروما و رومانیولی و البته تئو تا حدودی) تعصبی توی تیم نمیبینم. بازیای پارسال رو بذارید کنار بازیای امسال. از لحاظ فنی شاید ضعیف تر بودیم. ولی با تعصب بیشتری بازی میکردیم. الان با خودم میگم کاش گتوزو بود و یکم درس غیرت به این بازیکنا میداد.