طرفداری- در هفته دهم لیگ برتر، شاهد زمینگیر شدن فولاد برابر پرسپولیس بودیم. این در حالی است که نکونام پیشتر تنها یک بازی را واگذار کرده بود.
در روزگاری که چرخ مهاجمان نکونام و کالدرون پنچر به نظر میآید، طبیعی است بازی این دو تیم آنچنان پرگل و هجومی نباشد. پرسپولیس برای خط حمله خط دو گزینه داشت؛ یکی علیپور با آن روحیه خراب بعد از چیپش و دیگری هم جونیور براندائو که تکلیفش روشن است.
کالدرون از همان ابتدا حسابی برروی قدرت پرسینگ بازیکنانش برنامه ریزی کرده بود. البته پیادهسازی صحیح این برنامه بعد از پنالتی دقیقه 7 با دستاندازهایی همراه بود. در نتیجه فولاد خوزستانی که این فصل میانگین مالکیت زیر 50 درصد را داشت، به پاسهای متعدد و بازی مالکانه رو آورد. از بخت بد آنها، سید جلال حسینی آماده به تورشان خورد. کاپیتان پرسپولیس همراه با حسین کنعانی زادگان به پریرا و بیت سعید که فصل پیش از مسببان تنها باخت لیگ پرسپولیس بودند، اجازه هنرنمایی نداد. در این زمانها یا باید به ارسالها رو بیاورید یا شوت از راه دور؛ که هم فولادیها از انجام عاجز بودند و هم بیرانوند در برابر آنها آماده.
اما دستاورد این بازی احتمالاً چیزی بیشتر از سه امتیاز برای کالدرون است. شاگردان کالدرون بعد از توقف برابر ماشین سازی و نزدیک شدن استقلال به صدر جدول، نیازمند یک برد ولو اقتصادی بودند. به ویژه برای بازیابی روحیههایی که بعد از پنالتی چیپ علیپور، متلاشی به نظر میآمدند سرمربی آرژانیتی پرسپولیس احتمالاً بعد از این بازی به ترکیب ثابت مد نظر خود خواهد رسید. جایی که یک دفاع راست تخصصی مثل مهدی شیری روی نیمکت خاک نخورد و به معنای واقعی دو بال پرسپولیس بعد از مدتها تعادل را تجربه کنند.