عاقبت پنهانکاری، سوءمدیریت و سیاست "پز عالی، جیب خالی" بهتر از این نیست؛ کف گیر فوتبال دولتی بدجوری به ته دیگ خورده است.
به فاصله یک هفته هم ویلموتس قراردادش را فسخ کرد، هم دنیزلی و هم استراماچونی و هر سه مربی بلافاصله ایران را ترک کردند (ویلموتس که اصلا نیامده بود) و این در حالیست که هنوز یک سال از قطع همکاری برانکو با پرسپولیس به دلیل مطالبات معوقه نگذشته است. اوضاع نابسامان اقتصادی و کمبود منابع ارزی فوتبال که مثل روز روشن بود و حالا با تشدید محدودیتهای بانکی برای کشور، امکان پرداخت مطالبات مربیان (و البته بازیکنان) خارجی مشکلتر از قبل شده و این موارد در کنار ناارامیهای اخیر کشور و قطع سراسری اینترنت باعث شده است که خروج سریالی خارجیهای فوتبال ایران "دومینو وار" ادامه داشته باشد. این موضوع شاید در مورد ویلموتس و دنیزلی که موفقیت چندانی نداشتند به چشم نیامد اما حالا با توجه به روند موفقیتآمیز استقلال با مرد ایتالیایی، طرفداران آبی با شوک عظیمی مواجه شده و صدای اعتراضشان را بلندتر از قبل نموده است. در چنین شرایطی حتی نمیتوان بابت تداوم همکاری کالدرون با پرسپولیس هم مطمئن بود چرا که همین ماه گذشته بود که بشار رسن تا آستانه فسخ قرارداد با پرسپولیس پیش رفت.
وقتی مدیران ارشد ورزش ایران (و حتی مدیران رده بالاتر) بدون دوراندیشی و تدبیر! فقط برای حفظ ظاهر و کماثر نشان دادن تحریمها به کمک ویترین فوتبال (و حتی شاید منفعت گروهی از دلالان) اقدام به جذب مربیان خارجی نموده و برای تأمین و جابجایی ارز گرانقیمت چارهاندیشی نمیکنند اوضاع بهتر از این نخواهد بود و توقع اینکه مربیان و بازیکنان خارجی هم با مضامین غیرحرفهای کدخدامنشی و معرفت و غیرت با این بدقولیها کنار بیایند عبث و بیهوده است. هیچکس منکر اثرگذاری حضور مربیان معتبر بینالمللی در فوتبال ایران نیست اما برای خرید از بازار اول باید جیبتان را نگاه کنید.
