یکی از لذت های کوچیک زندگیم دیدن بازی های تونی کروسه. بازیکنی که ساده بازی می کنه ولی تمام سود این ساده بازی کردنش به تیم می رسه. از تصمیم ها و حرکاتش خلاقیت و هوش و دقت سرشاره.وقتی بین سه بازیکن حریف در سخت ترین شرایط صاحب توپ می شه کاملا خاطرم جمعه که برنده ی این نبرد فشرده تونی کروسه و اونه که توپ رو به مقصد می رسونه.وقتی بازی فشردس و گره خورده با یه پاس قطری بلند که براش به سادگی آب خوردنه بازی رو از فشردگی در میاره.وقتی تو زمینه توپ به سرعت هرچه تمام تر به حمله و خطوط جلوتر می رسه و هافبک های حریف رو با پاس هاش به راحتی کنار می زنه. منافذ بین بازیکنان حریف رو به راحتی می بینه و بهترین پاس رو می ده. نبوغش روی ضربات ایستگاهی غیر مستقیم بی نظیره و کمتر بازیکنی می شه پیدا کرد که اینقدر دقیق سانتر کنه.
حرکات بدن و دریبل زدنش با کنترل توپ تو این سال ها یکی از تکراری ترین حرکات فوتبال بوده چیزی شبیه حرکات در عرض روبن ولی وجه اشتراک هر دو غیر قابل مهار بودنشونه.
و شوت هایی که دیگه نیاز به گفتن نداره چقدر شگرد جذابی در زدنشون داره و بارها و بارها از فواصل مختلف با بغل پاهاش گل زنی کرده البته گل های کمی هم با شوت های قدرتی روی پا نداره. آخریش مقابل سلتا هفته اول لالیگا بود.
آرزوم اینه که بتونه با پیراهن رئال بازنشسته بشه و میخ اسطوره بودنش رو بکوبه هرچند همین الانش هم اسطورس❤❤❤❤