پس از درخشش خیره کننده الیور کان در جام جهانی 2002، هفته سان چاپ لندن در دسامبر همان سال مصاحبه ای خواندنی و مفصل با این دروازه بان بزرگ انجام داد. در بخشی از این مصاحبه کان به بازگویی خاطره ای از یکی از تمرینات بایرن پرداخته است:
راستش را بخواهید، من اعصابم از بازیکنان بی تحرک و تنبل به هم می ریزد. اصلا طاقت دیدن این گونه بازیکنان را ندارم. یک بار که در حال تمرین بودیم [ البته بهتر است پیش از آغاز خاطره تصحیح کنم که این عادت همیشگی من است] بچه ها به دو دسته تقسیم شدند و آن وقت اوتمار سوت آغاز بازی تمرینی را زد و بازی شروع شد. هنوز پنج دقیقه از آغاز بازی نگذشته بود که ساموئل کوفور با سر توپ را به صورت قوسی پشت سر من انداخت و توپ وارد دروازه شد. من هم با کمال عصبانیت سمت او رفتم و در حالی که می خندید، چنان با مشت پای چشمش زدم که از شدت ضربه ام، ابروی او شکافت. اوتمار هم نزد من آمد و گفت : احمق، این چه کاری بود که تو کردی؟ من هم در جواب گفتم : من در حال تمرین با کسی شوخی ندارم. او هم تیمی ما بود و با ضربه سر توپ را به جای این که پاس بدهد، وارد دروازه کرد. یادش رفته، زمانی که در فینال باشگاه های اروپا از منچستر شکست خوردیم، چطور گریه می کرد و روی زمین پهن شده بود. از همین حالا باید کار را جدی بگیریم. از آن به بعد همه متوجه شدند که با شیر بایرن مونیخ، آن هم در زمان تمرین نباید شوخی کرد. خوشبختانه پس از آن قضیه همه متوجه شده اند که تمرین های بایرن مونیخ شوخی بردار نیست.
