چه پرسپولیسی باشید چه استقلالی، عاشق رنگ آبی باشید یا متنفر، اگر ذره ای منطق داشته باشید به مشکلات عمیق مدیریتی چند سال اخیر استقلال باید معترف باشید. کابوس رفتن استرا آن هم در میانه فصل، آن هم در فصلی که بعد از پایان دادن به سلطه بیش از 1000روزه رقیب سنتی بسیار دردناک است، اما به جرات میتوان گفت این کابوس برای هواداران استقلال دست کم در سالهای اخیر تکراری و جز لا ینفک تیمشان شده است. یک لحظه با خود فکر کنید و به یاد بیاورید زمانی که کاوه رضایی رفت، یا تیام و جباروف، اللهیار چطور و البته پاتوسی. امید ابراهیمی، مجید حسینی، نور افکن و....
لیست بی شمار از کسانی که در سالهای اخیر درست زمانی که بخوبی در ترکیب استقلال جا افتاده بودند و حتی در مواردی تیم کاملا به اونها وابسطه بوده استقلال رو ترک کردند. بحران بی کفایتی بزرگترین مشکلیست که استقلال با آن رو به روست. تیمی که روزگاری از ثروتمندترین تیم های دنیا بوده است، امروز حتی از داشتن یک زمین تمرین ساده هم محروم است. بازیکنان و مربیان می آیند و میروند، دیر یا زود پولشان را هم میگیرند و در این میان فقط غرور هواداران استقلال است که له میشود، فقط جوانی ماست که در حسرت رسیدن به قله های موفقیت تباه میشود و در آخر ما میمانیم و عشقی که جرات ترک کردنش را نداریم. به امید رسیدن روزی که سیاهی و تباهی دست از این تیم و این کشور بر کشد????