هر دوره از لیگ برتر که علی دایی روی نیمکت تیمی نشسته است ما شاهد بحث و جدل های لفظی وی با افراد مختلفی بوده ایم. این درگیری های لفظی فارغ از هر گونه قضاوت در مورد حق و نا حق نمی تواند در شان شخصیتی باشد که نمادی از فوتبال این کشور به شمار می رود. به کار بردن ادبیاتی تند و استفاده از واژه هایی نامناسب گاهاٌ شنونده را به تعجب وا می دارد که آیا واقعاٌ این صحبت ها را علی دایی کرده است؟!
در اینکه علی دایی شخصیتی نمونه در زمینه های ورزشی، تجاری و تحصیلی است هیچ شکی وجود ندارد ولی خود علی دایی شاید کمترین ارزش را برای این شخصیت بالای خود قائل است. جواب دادن به اظهار نظرهای هر کسی در این فوتبال وظیفه علی دایی نیست و شاید سکوت در برابر بسیاری از اظهار نظرهایی که در موردش می شود می تواند کارسازتر از یک جواب تند و بدون تفکر باشد.
مجادله لفظی اخیر علی دایی با هوشنگ نصیرزاده که بارها نشان داده در نبردهای کلامی کم نمی آورد اشتباهی بود که دایی آنرا مرتکب شد و نتیجه خاصی جز حاشیه و اعصاب خرد کنی برای وی و هوادارانش نداشت. ماجرای این مجادله از جایی شروع شد که نصیرزاده از دایی در مورد انتقاداتش از داوران گلایه کرد و این تلنگر کافی بود تا علی دایی با حمله لفظی تندی جواب وی را بدهد. نصیرزاده در جواب صحبت های دایی کاملاٌ هوشمندانه عمل کرد و با گفتن این جمله: "آقای دایی مثل شما از دایره ادب خارج نمیشوم!" این بازی رسانه ای را به نفع خود به پایان برد، تا هم حرف خود را به کرسی بنشاند و هم فرد مقابلش را شکست داده باشد.
اندکی تفکر و تمرکز قبل از هر اظهار نظر جنجالی نکته مهمی است که علی دایی باید به آن توجه کند. اصطلاح از یک تا ده شمردن برای رفع عصبانیت و جلوگیری از گفتن مسائلی که نباید مطرح شود یک پیشنهاد برای آقای گل محبوب فوتبال ایران است که می تواند در چنین مواردی کارساز باشد! فوتبال ما که پر از حاشیه و اخبار ضد و نقیض است به بزرگانی چون دایی نیاز دارد تا کمی از ابهت خودشان در آن تزریق نمایند نه اینکه دست در دست حاشیه سازان داده و خود سوژه افرادی باشند که تشنه چنین تنش هایی در فوتبال ایران هستند.