این روزها اکثر کارشناسان فوتبال ویرجیل فن دایک را یک مدافع کامل میدانند که هر تیمی آرزوی داشتنش را دارد. اما این مدافع هلندی چه خصوصیاتی دارد که او را متمایز از دیگران میکند؟ قدرت بدنی؟ بله، قدرت سرزنی؟ البته، تکلهای محکم و به موقع؟ مطمئناً. اما آنچه که مدافعانی در سطح فن دایک را ممتاز میکند فراتر از این موارد است: هوش بالا و خوش فکر بودن.
تصویر رایج ما از مدافعان معمولاً چنین است: تنومند، خشن، قدبلند و سرزن، آماده برای نبردهای فیزیکی و به اصلاح خودمانی "دعوا کن". اما اقلیتی از مدافعان هم هستند که تمام ویژگیهای بالا را دارند اما استفاده از آنها اولویت اولشان نیست. مدافعانی خوش فکر که هنگام مواجه با مهاجمان حریف به دنبال منطقیترین و کم هزینهترین گزینه برای بازپسگیری توپ هستند. آخرین گزینه این مدافعان تکل زدن است و سعی میکنند با جایگیری درست و پرس اصولی و به موقع، مهاجم را در موقعیتی قرار دهند که فضا و زمان لازم برای خلق موقعیت را نداشته باشند. این مدافعان درک محیطی خوبی از فضاها داشته و با همتیمیهایشان هماهنگی خوبی دارند. اکثر این مدافعان توانایی حفظ توپ و بازیسازی از عقب را هم دارا هستند و در صورت داشتن قدرت رهبری، تبدیل به بازیکنان کمنظیر میشوند. نیازی به گفتن نیست که این مدافعان در صورت لزوم تمام تواناییهای یک مدافع خشن را هم داشته و در مواردی مثل تکل زدن، سر زدن و یارگیری نفر به نفر هم توانمند هستند.
به عنوان کسی که از دوران نوجوانی طرفدار لیورپول بوده، اولین مدافع خوشفکری که به خاطر میآورم، سامی هیپیای فنلاندی است. مدافعی که به اعتقاد من آن طور که مستحقش بود در فوتبال اروپا قدر ندید. اما بدون شک نمیتوان از مدافعان دیگری مثل نستا، مالدینی، ریو فردیناند، ویدیچ، جان تری، پیکه، راموس و ... نام نبرد. و امروز فن دایک هلندی، تکامل یافتهترین مدافع از چنین سبک مدافعانی است. در بین مدافعان ایرانی هم من تنها دو نفر را با این سبک به خاطر دارم: یحیی گلمحمدی و پژمان منتظری.
به نظر شما کدام مدافع یا مدافعان مشمول این تعاریف بوده و میتوانند به موارد بالا اضافه شوند؟