یکی از پیچیده ترین مسائل در فوتبال ایران بحث خدمت سربازی است که در سالیان اخیر حواشی بسیاری پیرامون آن ایجاد شد. بازیکنانی که به سن سربازی میرسیدند باید با عضویت در یکی از تیمهای مذکور،علاوه بر باقی ماندن در سطح اول فوتبال یکی از سخت ترین مراحل زندگیشان را هم به نحو احسن به اتمام میرساندند ولی متاسفانه با اعمال نفوذ برخی تیمهای غیرنظامی و البته دولتی در ارکان فوتبالی کشور،دیگر تیم نظامیِ سطح بالایی در فوتبال باقی نمانده و بازیکنانی که با هزار امید و آرزو و با درخشش در ترکیب تیمهایشان به سن خدمت میرسند بالاجبار باید در سطح دوم فوتبال کشور حاضر شوند و این ضربه ایست بس مهلک و غیرقابل تحمل برای کسیکه درخشان ترین دورانِ فوتبالی خود را سپری میکند. بازیکنانی نظیر؛
امیدعالیشاه،احمد نورالهی،محمدرضا اخباری،مهدی شریفی،سعید آقایی،بختیار رحمانی،دانیال اسماعیلی فر،سروش رفیعی و احسان حاج صفی یا قاسم حدادی فر از نامی ترین بازیکنانی بودند که دوران اجباری خود را در تیمِ سابقاً نظامی تراکتور گذراندند. این قضیه برای فوتبال ما معامله ی برد-برد بود چون علاوه بر هزینه نکردن از بیت المال،بازیکنان نیز با درخشش در تبریز و حرفه ای ترین سطح فوتبال آمادگی خود را برای دورانِ بعدخدمت حفظ میکردند. در این میان برخی قوانین هم به جهت حل این معضل تغییر کرده اند که : معافیت تا ۲۸ سالگی برای شاغلین در لیگ برتر،معافیت کلی برای کسانیکه یکی از والدینشان تبعه خارجیست یا پاره ای از قوانین کفالت و سرپرستی خانواده از جمله آنها میباشد! اما بازیکنان جوانی که در حال حاضر ستاره ی لیگ محسوب میشوند آیا بعد از ۲۸ سالگی اصلاً رمق و بنیه ای برایشان باقی میماند که بخواهند به خدمت بروند؟ اگر هم مشکلی از این بابت نداشته باشند آیا حاضرند برای گذران عسکریت راهی ملوان شوند؟!