از رنجی که می بریم...

از رنجی که میبریم.. نفت تهران یقه ی پرسپولیس را گرفت تا شاید علی منصور همین هفته ی اول انتقام کاشته ی 5 سال پیش محمدپروین درهمدان را در آزادی از پرسپولیس بگیرد.نفت در لیگ قبل با یحیی سوم شد و سهمیه گرفت اما باید قبول کرد نمایش تیم دایی هم در بازی با نفت درست مثل دیگر بازی های این تیم در سالیان اخیر پیشرفتی ندارد. این تیم هیجان ندارد. تماشاگران را کلافه می کند.فاقد جذابیت است.حتی اگر دایی بخواهد بازهم بگوید تیمش خوب بوده و خودش را گول بزند.حتی اگر دو فصل پیاپی قهرمان حذفی شود. حتی اگر 6 گل به مس کرمان بزند .نایب قهرمان لیگ بشود و راهی آسیا . حتی اگر صادقیان از 25 متری کاشته، گل بزند.باید قبول کرد این تیم تماشاگران را پای تلویزیون هم نگه نمی دارد چه برسد به آزادی بکشاند.اما با این همه به نظر انتظار زیادی است تا بازهم از تیم علی دایی - با وجود 9 سال مربیگری- بازی زیبا بخواهیم .باز هم از دایی بخواهیم تا با یک گل به نفت تهران تا آسمان هفتم پرواز نکند. این که نیمه ی اول بازی ها را برای نیمه دوم نکشد.این که در قبل از شروع لیگ به فکر خرید بال های تهاجمی باشد.به فکر نیاز به بازیساز.این که مثل بازیگری اش کمی جاه طلب باشد.جاه طلب برای نشستن در دل هواداران.این تیم برای ماندن در خاطر تماشاگران ، فکر می خواهد.درست مثل پرسپولیس لیگ ششم. یکی می خواهد مثل کعبی و معدنچی که بارها بدون خستگی نفوذ کنند لب خط. یکی مثل بادامکی که طراح حرکات ترکیبی تیم باشد.یکی مثل حسن انصاری فرد که با سه تا باخت مربی اش را دیپورت نکند.یکی مثل دایی که ای کاش در مربیگری هم کمی باهوش باشد که بخواهد تغییر کند و محبوب شود درست مثل دنیزلی و یکی مثل ما تماشاگران که با رفتارهایمان فوتبال زیبا را قربانی نتیجه نکنیم.. محمدحسین نجفی