حضور در جام جهانی فوتبال، یکی از بزرگترین آرزوهای بازیکنان به شمار می رود. بازی در چنین تورنمنت بزرگی برای بازیکنان تیم های کوچک و نه چندان مطرح بزرگترین ویترین برای نمایش توانایی هایشان به شمار می رود. بسیاری از بازیکنان افریقایی و آسیایی شاغل در فوتبال اروپا به واسطه درخشش در جام جهانی بود که توانستند توجه تیم های اروپایی را به خود جلب کنند.
اکثر ستاره های فوتبال ایران که سابقه حضور در تیم های اروپایی را دارند نیز به واسطه درخشش در جام جهانی به این تجربه دست یافته اند. کوچ ستاره های سال 98 به سمت تیم های اروپایی که حاصل نمایش درخشان تیم ملی ایران در جام جهانی 98 فرانسه بود در کنار حضور چند تن از بازیکنان عضو تیم ملی در جام جهانی 2006 آلمان این امید را در بازیکنان سال 2014 تیم ملی ایجاد کرده بود که حداقل چند نفر از بین شان راهی اروپا شود.
نمایش آبرومندانه ایران در جام جهانی و یک بازی به یاد ماندنی در برابر آرژانتین که باعث مطرح شدن بازیکنانی چون مهرداد پولادی، خسرو حیدری، علیرضا جهانبخش و مسعود شجایی شد، شایعات زیادی مبنی بر حضور این بازیکنان در تیم های اروپایی به راه انداخت که تا کنون هیچ یک به واقعیت تبدیل نشده است. جالب اینجاست مسعود شجاعی که یکی از بهترین های ایران در جام جهانی بود هنوز بدون باشگاه است و از باشگاه سابقش نیز کنار گذاشته شده است.
مهرداد پولادی که درخشش خوبی در جام جهانی داشت با پیشنهاد مناسبی مواجه نشد تا همچنان در بلاتکلیفی باقی بماند. وی که نمی خواهد شرایط کنونی خود را براحتی از دست دهد هنوز منتظر دریافت یک پیشنهاد خوب از تیم های اروپایی است. کریم انصاری فرد که نیمکت نشین تیم در جام جهانی بود از جمله بازیکنانی است که دوست دارد در اروپا به بازی خود ادامه دهد و برای این منظور امسال در لیگ برتر حضور ندارد و همانند پولادی منتظر پیشنهاداتی از اروپاست. خسرو حیدری یکی دیگر از بازیکنانی بود که انتظار می رفت بعد از جام جهانی در تیم های خارجی توپ بزند ولی در نهایت با تمدید قراردادش با استقلال به این رویا خاتمه داد. سید جلال حسینی که از ستاره های تیم ملی در جام جهانی بود با توجه به سن بالایش پیشنهاد چندانی از اروپا نداشت و به حضور در لیگ های عربی قناعت کرد تا در سال های آخر فوتبالی اش کمی از لحاظ مالی بیشتر تامین شود.
از میان بازیکنانی که قبل از جام جهانی در لیگ های خارجی توپ می زدند، حضور اشکان دژاگه در لیگ قطر در حالیکه چند سالی را در بوندس لیگا و لیگ برتر توپ زده بود پسرفتی بود که این بازیکن بخاطر مسائل مالی آنرا پذیرفت تا مهم ترین مهره فوتبال ما که شانس بیشتری برای حضور در تیم های مطرح را داشت راهی لیگی شود که بجز پول چیز دیگری ندارد! رضا قوچان نژاد دیگر لژیونری بود که در میان چندین پیشنهاد عربی ماندن در چارلتون را انتخاب کرد. علیرضا جهانبخش هم که بواسطه سن و سال کم شانس بیشتری برای حضور در تیم های خوب اروپایی داشت فعلاٌ در همان نایمخن ماند تا حضورش در تیم های بزرگ به سال های بعد موکول شود. از دیگر لژیونرهای تیم ملی در جام جهانی می توان به حقیقی اشاره کرد که در روبین کازان ماندنی شد.
با توجه به وضعی که اشاره شد بایستی از جام جهانی برزیل به عنوان جامی کم فروغ از نظر دیده شدن ستاره های ایرانی در بین تیم های اروپایی یاد کنیم که تا کنون فقط بازگشت نکونام به اوساسونا را در پی داشته است. به هر ترتیب چنین اتفاقات نشان می دهد که فوتبالیست های ما برای دیده شدن بایستی از لحاظ فنی بهتر از اینی که هست باشند تا با پیشنهادات خوب از تیم های اروپایی مواجه شوند.