اَمان از حسِ لب‌های شَراب‌آمیزِ خود جوشَت...

نشسته گوشوارانه،لبم بر نَرمه‌ ی گوشت...

 

به پاکن بازهم آن آتَشی را که مرا کرده

هواخواهِ عرق‌ریزانِ تابستانِ آغوشَت...