در طول جنگ های خلیج فارس و لیبی یکی از مهم ترین مسائل در برتری هوایی امریکا و ناتو وجود موشک های هارم بود. موشک هارم که به وسیله ی چندین کمپانی و در طول سال های مختلف طراحی و تولید شد برای نابودی اهداف راداری با کمترین هزینه توسعه یافت. این موشک از رادار فعال بهره میبرد به شکلی که پس از شلیک میتواند بدون دخالت نیروی انسانی اقدام به تغییر و تصحیح مسیر هدف خود کند. روش کار در این موشک به اینگونه است که با شناسایی منبع امواج راداری منتشر شده به سمت ان رفته و با کاهش فاصله سیستم راداری داخلی فعال شده و هدف مورد اصابت قرار میگیرد. کارشناسان نظامی معتقدند این موشک به تنهایی بیشترین اسیب را به ساختار پدافندی لیبی وارد کرد به شکلی که ارتش لیبی برای جلوگیری از نابودی باقیمانده ی سامانه های ضدهوایی خود مجبور به خاموش کردن تقریبا تمام انها شد.
این موضوع در زمان جنگ عراق نیز اتفاق افتاد و بسیاری از رادارها به شکل لحظه ای فعال میشدند. در طول جنگ عراق حداقل در یک مورد موشک هارم موفق به هدف قرار دادن میگ های 29 عراق با استفاده از شناسایی راداری شد. در مدلهای جدید موشک هارم که برای جنگنده های اف 35 طراحی شده است برد موشک به 200 کیلومتر افزایش یافته و توانایی جدیدی با عنوان مکان یابی جی پی اس به ان اضافه شده که باعث میشود در فواصل نزدیک حتی با خاموش شدن رادار نیز مکان نهایی شناسایی شده مشخص شود. (به دلیل اندازه ی بزرگ موشک اف 35 این موشک را خارج از محفظه های داخلی خود حمل میکند).
برد بالا و هزینه ی پایین استفاده از چنین سلاحی بر علیه اهداف راداری هارم را به موشکی بسیار قدرتمند برای ناتو تبدیل کرده است چرا که با هدف قرار دادن رادار سامانه های پدافند هوایی عملا این سامانه ها بی مصرف میشوند.
در دوران باراک اوباما مدل بهسازی شده ای از هارم به اسرائیل تحویل داده شد.