هرودوت :ایرانی ها به کشورهای اطراف خود احترام زیادتری نسبت به دیگران میگذارند . به طوری که بعد از ملت خودشان ملتهای اطراف را بسیار دوست دارند و گرامی میدارند .کشورهای که فاصله دورتری با ایران دارد را در درجه دوم و سوم گرامی می دارند . دلیل این کار از نظر من این است که آنان خود را از برترین نژاد میدانند و کشورهایی که در کنارشان است را هم ردیف خود می دانند آنان زمانی که کوچه ها به یکدیگر می رسند یکدیگر را می بوسند . اگر هر دو شخص از یک طبقه باشند لبهای یکدیگر را می بوسند .اگر یکی پایین تر از دیگری باشد صورت یکدیگر را می بوسند و اگر یکی از آنها از طبقات نوکران باشد وی به خاک می افتد در نبشته های پهلوی انوشه روان آذر بادسپندان در ایران باستان آمده است هرچه برای تو نیک نیست تو برای دیگران نیک مپندار ( که پس از اسلام این گفته به بزرگان اسلام داده شد ) . هرکس با تو با کینه و خشم رود هر آئینه از او دوری گزین . چندان که میتوانی مردمان را از سخن خود مرنجان پس نیک سخن گوی . به پیران و بزرگان تندی مکن و آنان را ریشخند مکن . چرا که تو نیز روزگاری چنین خواهی شد.ادامه را در ادامه مطلب بخوانید و به ایرانی بودنتان افتخار کنیدهیچگاه در مهمانی ها انجمن ها و بزم ها بالای مکان منشین و آنرا به بزرگان ده . افلاطون در کتاب قوانینش می گوید : پارسیان اندازه میان بردگی و آزادگی را نگاه می داشتند . از اینرو نخست خود آزاد شدند و سپس سرور بسیاری از ملتهای جهان شدند . در زمان او ( کورش بزرگ ) فرمانروایان به زیر دستان خود آزادی میدادند و آنان را به رعایت قوانین انسان دوستانه و برابری ها راهنمایی میکردند . مردمان رابطه خوبی با پادشاهان خود داشتند از این رو در موقع خطر به یاری آنان میشتافتند و در جنگها شرکت میکردند . از این رو شاهنشاه در راس سپاه آنان را همراهی میکرد و به آنان اندرز میداد . آزادی و مهرورزی و رعایت حقوق مختلف اجتماعی به درستی انجام میگرفت . در کتاب دینی ایران باستان ویسپرد بند ۱ کرده ۱۵ آمده است : همواره در انجام کار نیک و دستگیری از بینوایان و بیچارگان استوار و ثابت قدم باش .فردوسی بزرگ از مهاجرت مردم دیگر کشورها به ایران در زمان شاهنشاهی نوشیروان دادگر و اسکان آنان وکسب زندگی چنین میگوید : جهانی به ایران نهادند روی برآسوده از درد و از گفتگوی به ایران زبان ها بیا موختند روان ها به دانش بر افروختند ز بازار گا نان هر مرز و بوم ز ترک و ز چین و ز هند و ز روم هر آنکس که از دانش آگاه بود ز گویندگان بر در شاه بود رد و بخرد و مو بد و ارجمند بد اندیش ، ترسان ز بیم گزند