احترام به عقاید و آزادی بیان یعنی هر کسی بتونه عقیده خودشو داشته باشه و ازش حرف بزنه حتی اگه شخصی باشه که بگه زمین یه مثلث مسطحه
و اما اجرای عقاید و بیان یه بحث دیگست که در نسبی ترین حالت در قالب دموکراسی در جامعه متناسب با تعداد هوادار انجام میشه یعنی نظری که ۶۰ درصد هوادار داره فقط نظر پر رنگ تر و اونکه سی درصد داره کمرنگ تر اونی که ده درصد داره به همین ترتیب
و اما در بحث میدانی تموم اینا تا وقتی عدالت اجتمماعی که رکن اولش عدالت اقتصادیه انجام نشنذ شوخیه
وقتی ۵۵ درصد درآمد کشور به تهران میرسه و نیم درصد به سیستان همه این صحبتا شوخیه و کسی که ازشون بگه یا هشیار نیست و یا دنبال منافع خودشه تا وقتی خوشحالیم که ناراحت نیستیم چرا دولت امکانات تهران و شهر من اصفهان رو به امثال ایلام، چهارمحال، خراسان شمالیو جنوبی و ... نمیدند من فقط منفعت طلبم
چه مثل من موافق نظام الان باشی چه مخالفش و اما نگاهت به عدالت اجتماعی نباشه یه شخص منفعت طلب با دو ماسک متفاوتیم