سید جلال حسینی که جزو ارکان اصلی تیم ملی در فاز دفاعی بود بود سر از لیگ قطر در آورد و چند مدت بعد نیز اشکان دژاگه ستاره تیم ملی ایران قید انگلیس و آلمان را زد و راهی قطر شد. بعد از این دو اتفاق و ملحق شدن این چهره های شاخص به نفراتی چون مجتبی جباری و پژمان منتظری که از قبل در لیگ های عربی حضور داشتند این بار نوبت رضا قوچان نژاد بود که سر از لیگ کویت در آورد.
رضا قوچان نژاد که در دوره کوتاه حضورش در تیم ملی ایران مبدل به بهترین مهاجم ما شده بود و بازی های وی در لیگ های اروپایی از وی چهره ای محبوب و حرفه ای ساخته بود دست به اقدامی عجیب زد و راهی کشوری شد که در آسیا هیچ گاه به اندازه یک تیم درجه دو نیز مطرح نبوده است. قوچی که بعد از جام جهانی با پیشنهادات متعددی از تیم های عربی مواجه شده بود برای رفتن به این تیم ها مردد بود ولی سرانجام به یکی از این پیشنهادات جواب مثبت داد تا آینده فوتبالی خود را به خطر بیاندازد.
بعد از رفتن دژاگه به قطر که باور آن برای فوتبالدوستان ایرانی خیلی سخت بود همه به حضور نفراتی چون قوچان نژاد، جهانبخش و آزمون در اروپا دلخوش بودند که چنین نشد و یکی دیگر از لژیونرهای اروپایی ما نیز راهی لیگ های عربی شد. سطح بازی قوچی به قدری بالا بود که همه امیداوار بودند حداقل وی را چند سالی در اروپا ببینند و حتی باشگاه چارلتون نیز با اختصاص شماره هشت فصل آینده به این بازیکن، تمایل خود را برای حفظ وی نشان داده بود اما رضا تصمیمی گرفت که شاید خودش نیز روزی از آن پشیمان خواهد شد.
در مورد دلیل رفتن بازیکنان ایرانی به لیگ های عربی همه انگیزه های مالی را مهم ترین دلیل آن می دانند اما رقم قرارداد قوچان نژاد در حدی نبود که وی ریسک ترک اروپا و حضور در کویت را به جان بخرد! مبلغی که برای قرارداد قوچی با الکویت ذکر شده است چندان هم مبلغ اغوا کننده ای نیست و وی می توانست با همین مقدار در لیگ برتر ایران نیز بازی کند و یا حتی با کمی صبر به یک تیم متوسط اروپایی ملحق شود.
با حضور قوچان نژاد در لیگ کویت شمار لژیونرهای اروپایی ما باز هم کم شد تا فوتبال ما بیش از پیش به یک جوان گرایی و نگرشی نو نیاز پیدا کند.