برای عاشقان سری آ

اگر شما عاشق سری آ هستید احتمالا 25 سال را گذرانده اید. شما باجو را دیده اید کاپیتانی نستا در لاتزیو را به خاطر دارید و بوفون را در تیم پر ستاره پارما در خاطر دارید. شوت هایی سنگین تر از آدریانو و والی هایی دقیق تر از باتی گل ندیده اید. اگر از شما سوال کنند بهترین مهاجمی که تا به حال دیده اید کیست، بی درنگ پاسخ می‌دهید رونالدو، اوریجینالا نه کریس. فرقی نمی‌کند طرفدار کدام تیم هستید پادشاه رم برای شما توتیست و هر چقدر به تیمتان گل زده باشد یا با مصاحبه های آتشینش بر علیه تیمتان خاطرتان را مکدر کرده باشد دوستش دارید و حتی دزدانه در خلوت خودتان عاشقش هستید و می‌گویید ای کاش رمی بودم. اگر اینتری باشید نمی‌توانید دلپیرو را ستایش نکنید مگر شما از هواداران مادریدی مغرور ترید؟ دربی برایتان فقط یک معنی دارد، سنسیروی مه گرفته، نبرد ال کاپیتانو ،زانتی و مالدینی رو در رو و یک داور کچل با صورتی غضبناک در وسط. تا 5 دقیقه ابتدایی هیچ کس توپ را نمی بیند، هر تماشاگر تلوزیونی که ادعا کند توپ را می‌دیده بدونید یک دروغگوست. دلم تنگم، دل تنگ دلارپی مه گرفته، دل تنگ فریاد های گتوزو، دل تنگ عینک ادوارد داویدز، دلم برای موهای زیدان تنگ شده،  دلم یک تکل نستایی یک پاس پیرلویی یک فرار بوبو ویری میخاد، راستش را بخواهید دلم تنگ شده برای روزهایی که نه کسی معنای ال کلاسیکو را می‌دانست نه تاپ سیکس که چه عرض کنم رقابت آرسنال منچستر که تهش همه می‌دانستند کی جام را بالای سر می‌برد برای کسی مهم نبود. فوتبال خارجی یک معنی داشت سری آ، دوباره باز خواهم گشت و دوباره این سرای مرده را جان خواهم داد. به امید روزای خوب که البته آروم آروم دارد از راه میرسد