بخند آقای دایی...
بازیکن فولاد شوت می زند .توپ می خورد به پای بنگر و می رود توی گل.فیلمبردار تلویزیون سوییچ می کند روی دایی . به نیمکت نگاه می کند سرش را تکان می دهد و لبخند می زند. درست شبیه مربیانی که تیمشان 45 دقیقه حمله می کرده و اتفاقی گل خورده .دایی خندید و با لبخندش خیلی چیزها را ثابت کرد.
دایی برایمان ثابت کرد می شود آقای گل جهان بود و اصرار داشت به 1-3-2-4 اما فوروارد سرزن تیم را 90 دقیقه هافبک راست بازی داد.ثابت کرد می توان نقش میشل تارنات در موفقیت های بایرن را از نزدیک دید ولی دفاع چپ تخصصی را روی نیمکت گذاشت و هافبک راست پا را در این منطقه قرار داد. ثابت کرد می شود آدم در کنار ینس یرمیس و صالح حمیدزیچ بازی کند اما تیم را بدون بازیساز اصلی بفرستد توی زمین. می شود یک سال کار با هیتسفلد را تجربه کنی اما درحالی که دو هیچ بازنده ای به خاطر هند وسط زمین در دقیقه 86 به داور اعتراض کنی.می شود گرانقیمت ترین مربی لیگ باشی اما برای بازی هیچ برنامه ای نداشته باشی .حتی می شود تیمت با یک بازی کسل کننده و بی هدف گل بخورد و تو لبخند بزنی.....
