پرسپولیس امروز با پرس تراکتور در زمین حریف توانست هافبک های خلاق این تیم را از کار بیاندازد. شاید مهمترین فاکتور برای پیروزی بر تیمی که 4 بازی قبلی خودش را با تکیه بر همین هافبک های خلاق با پیروزی پشت سر گذاشت، خنثی کردن خلاقیت در میانه میدان بود. امروز به جرات می توان گفت تراکتور به جز ضربه ایستگاهی بی نظیر حاجی صفی در برابر پرسپولیس هیچ حرفی برای گفتن نداشت.
پرس تراکتور از همان نقطه دفاعی آنها توسط اوساگونا، علیپور، امیری و ترابی به خوبی صورت پذیرفت و در واقع بازیسازی تراکتور از همان نقطه خوب انجام نشد. شاید همین تدبیر پرس از جلو باعث شد نوراللهی و کامیابی نیا در خط هافبک به راحتی از پس بازیکنان خلاقی همچون شجاعی و دژاگه باتجربه برآیند.
اما نکته قابل توجه شباهت بازی تیم یحیی با پرسپولیس زمان برانکو است که هر جا توپ و بازیکنی از حریف وجود داشت 4 یا 5 بازیکن پرسپولیس آنها را احاطه می کردند و اجازه نفس کشیدن به بازیکن صاحب توپ را نمی دادند و همین فاکتور 3 قهرمانی پشت سر هم را برای پرسپولیس برانکو به ارمغان آورد.
مطمئناً پرسپولیس در بازی های آینده هم با همین فرمول از پس حریفانش بر خواهد آمد و به نظر می رسد امسال پرسپولیس به جز بازی با استقلال بازی سختی برای رسیدن به قله قهرمانی در پیش نخواهد داشت.