دوستان من امروز توی ماشین بغل دست پدرم نشسته بودم و از اول مسیر تا پایان مسیر به دقت رانندگی افراد رو زیر نظر داشتم و به دید جامعه شناسی نگاه کردم و تقریبا غرق شدم در این موضوع
تقریبا میتونم بگم هیچ ماشینی برای عابر پیاده احترام قائل نبود و وقتی هم که ما وایسادیم برای یه پیرزن که رد بشه پشت سری تقریبا میخواست فحشمون بده
هر کسی هم هر جور دلش میخواست می پیچید نه راهنمایی و نه چیزی و راحت هم چند تا ماشین چراغ قرمز پیچوندن یا کلی تلاش کردن رد بشن ازش و جونشون رو به خطر بندازن فقط برای چند ثانیه و اصلا خلاصه دیوونه شده بودم توی اعماق خودم
در نهایت به این نتیجه رسیدم آیا این مردم سرنوشت خوبی خواهند داشت؟ البته که افرادی هم بودن که عالی رانندگی میکردن و قانون مند بودن اما جمعیت غالب نبودن ولی در اعماق وجودم به فکر فرو رفتم که شاید شرایط فعلی لیاقت ماست و همون جمله ی معروف خلایق هر چه لایق توی ذهنم نقش بست...