طرفداری- به باور تونی آدامز، توپچیها دهه غم انگیزی را پشت سر گذاشتهاند.
به گزارش میرر، آدامز میگوید «اعتیاد» آرسن ونگر به شغلش باعث شد خیلی دیرتر از آنچه که باید، از سمت خود در روی نیمکت باشگاه کنار برود. توپچیها در سالیان اخیر بارها فرصت رسیدن به سهمیه لیگ قهرمانان را از دست دادهاند و حالا به گفته آدامز، در دام مدیر برنامهها افتادهاند.
10 سال اخیر به شدت غم انگیز بوده است. فکر میکنم ما، تمامی هواداران آرسنال، به این نتیجه رسیدهایم: «خدای من! ما گلهای زیادی دریافت میکنیم.» آن هم در حالی که روزگاری واقعا در این بخش فوق العاده بودیم. من مثل هر شخص دیگری که شرایط را میبیند، آنچه میبینم را به زبان میآورم. واقعا مأیوس کننده است ولی فکر نمیکنم فقط من چنین وضعیتی داشته باشم.
آدامز که روزگاری به الکل اعتیاد داشت، ادامه داد:
فکر میکنم آرسن خیلی با من هم احساس باشد چرا که احتمالا خودش هم اعتیاد داشت. نمیتوانست از شغلش دست بکشد و این یک اعتیاد بود. واقعا به تک تک دقایق بازی وسواس پیدا کرده بود. احتمالا این به قیمت روابطی که داشت و در نهایت به قیمت از دست دادن شغلش تمام شد. جدای از ماندن بیش از حد در آنجا، به نظرم اگر کمی آشکارتر کار میکرد و افراد بیشتری را کنار خود میآورد، میراثش میتوانست متفاوت باشد. واقعا فکر میکنم به شفافیت و همچنین برندههای بیشتری کنار خودش نیاز داشت. آرسن به طرز حیرت آوری به دستیارانش وفادار بود و برای هر فردی که تا آن اندازه موفق بوده است، سخت است به همکارانی که 20 سال با آنها کار کرده است بگوید: «ببینید، من باید شرایط را تغییر بدهم زیرا این گونه به جایی نمیرسیم.» این تفاوت بین او و سر الکس (فرگوسن) است. به نظر فرگوسن در مورد دستیارانش تجدید نظر کرد، ابعاد تازهای را به روی خود گشود، همه چیز را تازه نگه داشت و در آن دوره سه تیم ساخت.
آدامز در دهه 80 در کنار افرادی مثل مارتین کیون، دیوید روکستل و مایکل توماس به تیم اصلی آرسنال راه پیدا کرد. به عقیده او، مدیریت فعلی به جای استعداد پروری، استعداد میخرد.
سیستم جذب بازیکنان خیلی بد بوده است. از دو راه بازیکن میگیرید: یا از آکادمی و یا آنها را خریداری میکنید. در دوران گذار، پول کافی برای خرید آنها را نداشتیم و راستش را بخواهید، فکر میکنم اصلا شبکه ارتباطی لازم را نداشتیم. فکر نمیکنم سر و کله زدن با مدیر برنامهها، راه درستی برای بازیکن پیدا کردن باشد. 17 تن از عوامل پشت صحنه باشگاه، 6 استعداد یاب و استیو مورو رفتند و احتمالا بهترین استعدادیاب آکادمی در کشور، اخراج شد. جذب بازیکنان به واسطه مدیر برنامهها شاید راهی باشد که فوتبال به سوی آن حرکت میکند، ولی راه درست نیست.