از روزی که با شماره 30 و در نقش جهان با اعتماد امیر قلعه نویی به گلر ثابت استقلال تبدیل شد تا زمانی که با پیراهن شماره یک همان تیم پنالتی علی دایی را گرفت،وحید طالب لو همواره محبوب هواداران استقلال ( و حتی پرسپولیس ) بوده. دروازه بانی نجیب و سر به زیر که چه زمانی که پنالتی گیر ترین گلر ایران بود و چه زمانی که طعم تلخ نیمکت نشینی در تیم محبوبش را در حضور دروازه بان هایی مثل محمد محمدی،محسن فروزان و مهدی رحمتی تجربه کرد،هیچگاه برای تیم مورد علاقه اش حاشیه سازی نکرد و در نهایت هم در سکوت از جمع آبی ها جدا شد.
در تیم ملی هم اما طالبلو باز به حقش نرسید . در دورانی که تیم ملی میتوانست با دروازبانی آماده بنام طالبلو در جام جهانی به مصاف حریفان برود این ابراهیم میرزاپور بود که در اوج ناباوری به دروازبان اصلی تیم تبدیل شد . دروازبانی که شاید خودش هم از نیمکت نشینی طالبلو متعجب بود .
در اولین فصل حضور برانکو همه چیز برای قهرمانی تیم پرسپولیس مهیا بود الا یک دروازبان شش دانگ برای کم کردن گل خورده . فصلی که برانکو ایوانکوویچ برای جبران این مشکل دوبار از طالبلوی نیمکت نشین برای حضور در پرسپولیس دعوت کرد و علیرغم رابطه ی بسیار خوب این مربی با طالبلو ، وحید هیچکدام از دو پیشنهاد پرسپولیس را نپذیرفت و با تفاضل گل قهرمانی را از دست داد. خودش میگوید اگر آن پیشنهاد را قبول میکرد شاید تا سالها بعد میتوانست در فوتبال بماند و به تیم ملی دعوت شود اما بعضی چیز ها ارزششان بیشتر ازین حرفهاست .
این نوشته صرفا بخاطر تشکر از تعصب مثال زدنی وحید عزیز بود . امیدوارم هرکجا که هستی سالم و شاد باشی . ممنونیم پسر استقلال .