امروز تصویری از یک جانباز جنگ دیدم که حقیقتا در مقابلش احساس خواری و کوچک بودن بهم دست داد ،تا دنیا دنیاست ،تا این سرزمین برقرار است ،تا قلم ها به نوشتن تاریخ مشغول هستند ،مدیون شما هستیم

چیزهایی برای ما انسان ها عزیز هستند ،مثل جان ،خانواده ،معاشرت اجتماعی ،زیبایی و... اما چه چیزی بالاتر از اینهاست که باعث میشه انسانی در راه درست اینها را فدا کنه؟اون خلاصه میشه در شرف و ایثار 

من انسان احساسی نیستم و همیشه سعی میکنم با دید منطقی به دنیا نگاه کنم ،اما گاهی در مقابل عظمت روح برخی افراد چاره ای جز تسلیم و ستایش وجود نداره 

اینطور نوشته شده بود که ایشان به خاطر اینکه چهره اش موجب ناراحتی و ترس مردم نشه کمتر در انظار حضور پیدا میکنه 

کشور ما تا بوده سلحشورانی داشته که تاریخ ساز بودند ،همه ما باید یاد معاصران خودمان را برای آیندگان حفظ کنیم 

خداوند بر اجر ایشان بیفزاید و ما را قدردان و حافظ برکات ایثارشان قرار دهد