تقریبا 5/2 متر ارتفاع و 7 متر و 30 سانتیمتر طول دارد، مثل هر زمین دیگری در دنیای فوتبال اما به نظر ویکتور والدز گاهی اوقات طول و عرض دروازه بارسلونا واقعاً آن چیزی که باید باشد نیست.
این اعتراف والدز شاید برای منچسترسیتی خبر خوشایندی باشد چون این تیم امشب باید 3 بار توپ را از خط دروازه والدز عبور دهد و هیچ گلی هم نخورد تا بتواند در جمع 8 تیم پایانی لیگ قهرمانان اروپا حضور داشته باشد و دوازدهمین سال حضور سنگربان کاتالانها در نوکمپ را برای او با یک تجربه تلخ در رقابتهای اروپایی همراه کند. والدز 32 ساله میگوید: «این چیزی نیست که شما فقط در طول 90 دقیقه بازی متوجه شوید. این همه چیز است. شما را تا آخرین سانتیمتر ابعادتان آنالیز میکنند، اینکه بیش از حد جابجا شدهاید یا بیش از اندازه بیحرکت بودهاید و اگر نتوانید خودتان را از این مساله جدا کنید، آن وقت بازیتان تحت تاثیر قرار خواهد گرفت.»
بازیکنان بارسلونا یکشنبه صبح در حال حرکت به سمت زمین تمرینی خوان گامپر احتمالا دیدهاند که سطح شهر پر شده از نشریاتی که تیتر اولشان از شرمساری کاتالانها در خانه وایادولید- بازی که یک – صفر آن را باختند – حکایت داشت، اتفاقی که سبب شد مردان تاتا مارتینو به رده سوم جدول لالیگا سقوط کنند و حالا 4 امتیاز با رئال مادرید صدرنشین فاصله داشته باشند. نه گذاشتن یک پا در مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا به لطف پیروزی 2-صفر بازی رفت در خانه منچسترسیتی و نه راهیابی به فینال جام حذفی، جایی که باید به مصاف رئال مادرید بروند، هیچ یک از شدت حملات انتقادآمیزی که به بارسلونا شده کم نکرده است. حتی کارنامه درخشان کاتالانها در 8 سال گذشته که در آن 3 قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا دیده میشود هم هیچ فایدهای برای کم شدن سنگینی انتقادات نداشته است. والدز با تمام وجود هر 3 قهرمانی اروپایی تیمش را حس کرده چون او آن کسی بوده که در تمام این 8 سال از سنگر بارسا حفاظت کرده است. تا به حال چند دروازهبان این کار را انجام دادهاند اما قهرمانی امسال بارسلونا در لیگ قهرمانان اروپا، والدز را به اولین دروازهبان تاریخ تبدیل خواهد کرد که 4 بار قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا را تجربه خواهد کرد، یعنی پرافتخارترین دروازهبان تاریخ مهمترین تورنمنت باشگاهی دنیا.
با این حال سایز غیرعادی دروازه بارسا چیزی است که والدز میگوید ممکن بود تیمش را از کسب اولین قهرمانی اروپاییاش در 8 سال اخیر (سال 2006) محروم کند، زمانی که او اولین حضورش در فینال لیگ قهرمانان اروپا را در پاریس در بازی برابر آرسنال تجربه کرد: «در شرایطی به آن بازی رفتم که میدانستم یک روز بعد از آن بازی دیگر دروازهبان بارسلونا نخواهم بود چون انتقاداتی که از من به خاطر عملکردم در آن فصل شد بسیار زیاد بود. آن انتقادات در واقع مرا بیخیال کرد و در بازی فینال بهترین عملکرد عمرم را ارائه کردم. ما جام را بالای سر بردیم و درباره همه چیز تجدیدنظر شد. من قهرمان لیگ قهرمانان و سزاوار بودن در دروازه بارسلونا شدم.»
والدز 10 ساله بود که به آکادمی معروف لاماسیای بارسلونا پیوست هرچند این پیوند به قیمت جدایی از خانوادهاش که به شهر تنریف سفر کرده بودند، تمام شد. والدز در ابتدا نتوانست این جدایی را تحمل کند و به خانه رفت اما 3 سال بعد دوباره به بارسلونا برگشت. تصمیمش عاقلانه بود و طولی نکشید که او به دروازهبان بهترین تیم کاتالونیا تبدیل شد. او میگوید: «در کودکی پیش میآمد بازیهای فراوانی انجام میدادم که در آنها حتی نمیتوانستم یک بار هم توپ را لمس کنم. تحمل آن از نظر روانی کار سختی بود. اینکه از نظر فیزیکی دخالتی در بازی نداشته باشید سخت است به خصوص که در این شرایط باز هم مجبور هستید روی بازی تمرکز داشته باشید. بازیهای زیادی بود که در آنها توپ به ندرت به من میرسید اما با این حال در پایان بازی با خستگی مفرط در پاهایم به رختکن میرفتم. از خودم میپرسیدم چرا؟ دلیلش معلوم بود، فشار روانی. شما باید در بازی غوطهور باشید بدون آنکه در آن از نظر فیزیکی فعال باشید.»
والدز در ابتدای فصل اعتراف کرد امسال آخرین سال حضورش در بارسلونا است. موناکو همچنان آن تیمی است که از آن بهعنوان محتملترین مقصد او نام برده میشود اما هنوز هیچ قراردادی بسته نشده است. خودش میگوید: «من همیشه به فوتبال آنها، شیوهای که هوادارانشان با فوتبال زندگی میکنند و احترامی که برای بازیکنانشان قایل هستند، علاقمند بودهام. لوشامپیونا یکی از بهترین لیگهای دنیا است و بدون شک میتواند گزینه خوبی برای من باشد.» هرکجا که برود، والدز با ترک بارسلونا از تیمی جدا میشود که در آن از نقش یک توپ جمعکن به اوج رسید. او از همان اول در اطراف دروازه بارسلونا پرسه میزد، البته پشت دروازه. آنجا اولین جایی بود که بزرگترین الگویش در چارچوب دروازه، اولیور کان، سنگربان قدیمی بایرن مونیخ را دید: «هرگز زمانی که برای اولین بار او را دیدم فراموش نمیکنم. او دروازهبان رویایی من بود. با تمام کارهایی که انجام میداد روی من تاثیر میگذاشت و هر چه گذشت بیشتر به این نتیجه میرسیدم که میخواهم شبیه او باشم.»
دوران حضور والدز در بارسلونا طبق چیزی که خودش گفت به سر آمده اما مطمئناً ناکامی در رسیدن به مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا برای اولین بار در 8 سال گذشته، آن چیزی نیست که او بخواهد بهعنوان یادگاری آخرین فصل حضورش در بارسلونا با خود به تیم بعدیاش ببرد اما این اتفاق خواهد افتاد اگر بارسا بخواهد نمایشی مانند نمایشاش در بازی برابر وایادولید را ارائه کند و به سیتی اجازه دهد سومین تیم تاریخ لیگ قهرمانان اروپا باشد که در مراحل حذفی، شکست خانگی بازی رفت را با پیروزی در بازی برگشت در خانه حریف جبران و به مرحله بعد صعود میکند و این همان چیزی است که والدز از آن میترسد: «پیروزی 2 – صفر در خانه حریف نتیجه خوبی است اما صعودمان را تضمین نمیکند، به خصوص که حریف تیمی قدرتمند مانند منچسترسیتی است.»
