شاید اگه اون مصدومیت لعنتی قبل جام جهانی 2006 نبود، تو لیگهای اروپایی و تیمای بزرگی فرصت بازی بهش میرسید، ولی مصدومیت خیلی چیزا رو از جباری گرفت. ولی با این وجود هم، بهترین هافبک بازیساز ایران تو 10 سال اخیر بود و تو قهرمانی ها و بردهای دربی استقلال، نقش جباری خیلی زیاد بود. زبان تلخی داشت، نمیتونست وضعیت باشگاه های ایرانی رو قبول کنه، دوست داشت همه چی سرجای خودش باشه ولی نمیدونست فوتبال ایران و برنامه و نظم؟!
همیشه از وضعیت تیم شاکی بود که آخر سر سر همین قضیه، استقلال رو از داشتن همچین بازیکنی محروم کرد. شاید بازیکنی که از پایه های استقلال شروع کرده بود و با این تیم بزرگ شده بود، میتونست چندسالی هم تو استقلال بمونه،ولی اختلافش با مدیرعامل وقت این رویای استقلالیهارو خراب کرد و ستون موفقیتهای استقلال خراب شد. با رفتن جباری،
نه بازیکنی خارجی پیدا شد جای جباری رو برای استقلال پر کنه و نه بازیکنی کشف شد تا کارایی جباری رو برای استقلال داشته باشه، نتیجه اش هم شد 2 فصل خیلی بد برای استقلال.
گلش از پشت هیجده به استیل آذین و پرسپولیس هیچوقت از یادم نمیره لقب زيدان آسیا برازنده خودشه و لاغیر بهترین مهندس تاریخ کل فوتبال آسیا فقط حرکات فانتزیش و بازیسازی هاش دقیقا مثلا ژاوی تو بارسا بود تو تیم ملی یه ستاره بود هیچوقت دیگه نه تیم ملی نه استقلال به چنین بازیکنی نمیرسه شوتهاش و کاشته هاش با پیرلو برابری میکرد