#آنالیز_ما  ✅ دربی منچستر؛ تقابل یونایتد فوق‌العاده این روزها و سیتی بی‌نظم پپ... ۳-۵-۲ی امروز منچستر، سومین ترکیب متفاوت سولشر تو سه بازی اخیر بود؛ چیدن ترکیب متناسب با هر بازی، اتفاقیه که هم منچستری‌ها رو به حضور سولشر روی نیمکتشون خوشبین میکنه و هم اونها رو به فکر فرو میبره که آیا یه منچستر پرقدرت، باید کنش‌گرا بازی کنه، یا واکنش‌گرا؟ بعد از ترکیب ۳-۳-۴ مقابل واتفورد و ۲-۴-۴ی بازی با اورتون تو گودیسون پارک، حالا نوبت فکر کردن به ترکیب ۲-۵-۳ مقابل سیتی‌ای بود که علی‌رغم بی انگیزگی‌اش تو این فصل لیگ جزیره، دلش نمیخواست نتیجه بازی رفت دوباره براش تکرار شه. مصدومیت دی‌بروینه و بازی نکردن داوید سیلوا، سیتی رو با ترکیبی تازه و متفاوت و عجیب به این بازی فرستاده بود؛ برناردو سیلوا، در غیاب دی‌بروینه و داوید سیلوا، مسئولیت بازیسازی رو بر عهده داشت و فیل فودن تو سمت راست خط حمله بازی میکرد. ترکیب عجیبی که هم باعث ایجاد مشکل در بازیسازی سیتی تو مرکز زمین میشد و هم اونها رو تو منطقه‌ای که فیل فودن در پست غیر تخصصی‌اش بازی میکرد، به تیمی کاملا بی‌خطر و ناتوان در خلق موقعیت تبدیل میکرد. بازی نکردن واکر و داوید سیلوا و ماحرز و جابجایی پست بازی برناردو و فودن، سیستم بازیسازی سیتی رو از کار انداخته بود؛ یونایتد در زمان مالکیت سیتی، ابتدا اقدام پرسی شدید در نیمه زمین حریف میکرد و بلافاصله با تجمع در نیمه زمین خودی، تمام راههای نفوذ رو میبست؛ نظم نفرات وسط زمین سیتی، به اندازه‌ای بود که خط اول پرس یونایتد رو بشکنه، ولی اونقدری نبود که راه نفوذی برای گلزنی ایجاد کنه. سیتیزن‌ها تو نیمه اول صاحب توپ بودن، ولی صاحب دروازه یونایتد نه؛ نتیجه‌ی ۷۰ درصد مالکیت توپ و ۳۸۶ پاس اونها تو نیمه اول، فقط یه شوت بی‌نتیجه بود؛ واکنش اونها به پنج نفره دفاعی منظم سولشر، فقط بردن توپ به کناره‌ها و ارسال‌های بی‌ثمر برای آگوئروی کوتاه قامت بود؛ نه شوتی از راه دور دیدیم و نه خلاقیتی انفرادی از وینگرها؛  استرلینگ با شرایط آماده‌اش فاصله داشت و فودن هم، نه توانایی بروز خلاقیت تو اون نقطه از زمین رو داشت و نه تجربه بازی تو چنین رقابت حساسی رو. زهردار نبودن ترکیب امروز سیتی رو چه به اشتباه پپ ربط بدیم و چه بذاریم پای آزمایش جدیدش بر روی فودن و برناردو سیلوا برای جبران خلا احتمالی دی‌بروینه مصدوم، باعث شده بود تا منچستر با خیالی راحت، بعد از یه دفاع منطقی و اصولی و درست، تو ضد حملات به تیم بسیار خطرناکی تبدیل شه؛ هفت شوت به سمت دروازه و سه شوت در چهارچوب و یک گل تو نیمه اول، ثابت کرد که ایجاد موقعیت به چیزی جز مالکیت ربط داره. دقیقه ۵۹، یه تعویض از پپ، بی‌نظمی نیمه اول سیتی رو تا حدودی حل کرد؛ برناردو از بازی بیرون اومد و ماحرز به جاش وارد زمین شد؛ فودن به میانه زمین رفت تا به بازیسازی کمک کنه و ماحرز هم راهی وینگر راست شد تا به قدرت خط حمله سیتی اضافه شه؛ نتیجه این اتفاق، برتری نسبی سیتی تو نیمه دوم بود؛ تعداد شوتهاشون بیشتر شد؛ ولی برای باز کردن دروازه دخئا کافی نبود؛ در طرف مقابل هم یونایتد مثل نیمه اول، دفاع سیتی رو به کمک ضد حملات سریعش، آزار میداد؛ تیم سولشر به چیزی که استحقاقش رو داشت رسید؛  گل دقیقه ۹۶ مک‌تومینی هم خامه روی کیک اوله گونار بود. شاید پیروزی یا باخت تو این بازی تاثیری بر روند منچستر سیتی تو این فصل لیگ جزیره نداشت؛ ولی یه مربی بزرگ باید بدونه که اقتدارش تو بازیهای بزرگ مشخص میشه؛ کاری که پپ امروز از پسش بر نیومد و بی‌برنامگی سیتی، باختی حیثیتی رو تو اولدترافورد رقم زد تا یه بار دیگه ثابت شه که رنگ اصلی منچستر، قرمزه...