کیفیت بازی و بازیکن ها در حد دسته 3 انگلیس هم نیست...کل 90 دقیقه رو بچلونی شاید به زور 20 دقیقه مفید از توش دربیاد!
کیفیت چمن و سخت افزار در حد لیگ اندونزی هم نیست!
شرط بندی،دلالی،فساد گسترده،زد و بند و تبانی،اوضاع نابسامان تیما که هیچ وقت درست شدنی نیست،عدم شفافیت قرارداد ها و درامد ها،فحاشی گسترده تو ورزشگاه ها و بی اخلاقی و ...
از 6 سالگی و زمانی که بهروز رهبری فرد کاپیتان پرسپولیس بود بازیای پرسپولیس رو دنبال کردم،تو این 4 سال اخیر که دوباره اوج گرفته کلا 4 تا بازی رو هم از دست ندادم!
همه رو کامل دیدم...چی نصیبم شد؟!؟! جز اعصاب خردی و اتلاف عمر!
یه رفیق تو دبیرستان داشتم با هم دیگه درس میخوندیم هر دو مثل هم شاگرد زرنگای کلاس،ولی اون فوتبال نمیدید و بیشتر از من درس خوند و دانشگاه بهتری رفت و الان آمریکاست، من چی؟!
واقعا فوتبال(چه ایرانی چه خارجی!) ارزش این همه وقت گذاشتن رو داشت؟!
خانواده و عزیران مهمتر هستن یا فوتبال؟!
خود فوتبالیستای معروف میگن اگه مجبور شیم بخاطر خانواده حتی حاضریم قید خیلی چیزا رو بزنیم و مثلا رفتن به تیم رقیب بخاطر پول و ...
نمیدونم چی بگم!!!
بعضی وقتا که به گذشته نگاه میکنم فکر میکنم راه رو اشتباه رفتم...
شاید ما واقعا دیوانه هستیم که زندگی و خوشی خودمون و اطرافیان رو فدای فوتبال دوهزاری ایران کردیم...
ممنون میشم نظر شما رو هم جویا بشم...