حکایت فیفا هر روز جالب تر از دیروز است. شما بعید است  طرفدار فوتبال باشید و حجم عظیم کلیپ های تبلیغاتی فیفا در مذمت نژادپرستی را ندیده باشید. کلیپ هایی که فیفا به بهترین شکل ممکن خودش را در آن ها به عنوان یک سازمان مخالف نژاد پرستی نشان می دهد. حتما بارها دیده اید که فیفا تا چه اندازه مخالف دخالت سیاسیون در مسائل فوتبالی است و حتما اخبار تعلیق فدراسیون های فوتبال مختلفی را به علت دخالت سیاسون در آن ها شنیده اید. اما همه این ها مادامی است که خدشه ای به منافع فیفا وارد نشود. فیفا سازمانی است که بارها ثابت کرده جایی که پای منافعش در میان باشد به هیچ اصولی پایبند نخواهد بود. کارلو تاوچیو نامزد تصدی پست ریاست فدراسیون فوتبال ایتالیا مدتی قبل از رای گیری زشت ترین، بی شرمانه ترین و گستاخانه ترین توهین نژادپرستی 10 سال اخیر فوتبال اروپا را مرتکب شد اما در میان بهت و حیرت جامعه جهانی تنها با نرمش فیفا مواجه شد : " ما خواهان تحقیق بیشتر در مورد اظهارات او هستیم. " خواهان تحقیق بیشتر؟ جوک مضحکی که دوستان بلاتر در بیانیه خودشان پیرامون تاوچیو آورده بودند بیان گر بسیاری از واقعیات بود. هواداران فوتبال ایتالیا با کوچک ترین، دقت کنید، کوچک ترین توهین نژادپرستانه درهای استادیوم ها به رویشان بسته می شود اما نامزد ریاست فدراسیون فوتبال ایتالیا بی شرمانه ترین توهین نژادپرستانه را انجام می دهد و با بیانیه «ملو» فیفا رو به رو می شود. تعجبی نیست که چندی بعد چنین فردی به عنوان ریاست فدراسیون فوتبال ایتالیا نیز انتخاب می شود. فردی که عقاید نژادپرستی جزء ریشه، خون و تفکراتش است در برابر چشمان فیفا به عنوان ریاست فدراسیون فوتبال کشوری همچون ایتالیا انتخاب می شود. عمق فاجعه از همین جمله به راحتی مشخص می شود. سری ب و لیگ های آماتور فوتبال ایتالیا بخش عظیمی از حق رای را در اختیار داشتند و طبیعی بود به علت بده بستان های گذشته با رئیس اسبقشان حق مطلب را پیرامون وی ادا کنند. حزب سیلویو برلوسکونی در برابر بهت و حیرت هواداران بی شمار میلان ایتالیا حمایتی کاملا «غیر فوتبالی» از تاوچیو انجام داد تا کار برای انتخاب او ساده تر شود. تاوچیو البته نماینده حزبی سیاسی است که در حال حاضر قدرت را در فوتبال می بیند. انتخاب تاوچیو به علت دخالت واضح و آشکار غیر فوتبالی گروهی بود که به هیچ عنوان علاقه ای به پیشرفت فوتبال ایتالیا ندارند. 2 مورد از اصلی ترین اصول فیفا زیر پا گذاشته می شود اما بلاتر و رفقا تنها نظاره گر این موضوع هستند. حمایت مدیرانی نوگرا همچون آنیلی، پالوتا و بعد تر دلاواله در کنار حمایت سازمان های مستفلی همچون اتحادیه مربیان، بازیکنان و داوران از آلبرتینی هیچ فایده ای نداشت چرا که این گروه کاملا فوتبالی در برابر گروهی غیر فوتبالی بازنده مطلق هستند. حق با دامیانو تومازی است: " من متعجبم که چگونه پیش از آنکه برنامه های کاندیدا ارائه شود گروهی خاص به حمایت از تاوچیو پرداختند!! " حقیقت انتخاب تاوچیو در همین تک جمله نهفته است. آلبرتینی البته شاید بهترین گزینه نباشد اما دست کم از حمایت گروهی فوتبالی برخوردار بود که تفکرات کاملا فوتبالی داشتند. برنامه هایی همچون 18 تیمی کردن سری آ و همچنین کمک به باشگاه ها در راستای گسترش استادیوم های حرفه ای فوتبال نیز برنامه های قابل تاملی بودند که همه و همه قربانی مافیا فیفا و گروه هایی سیاسی شدند. کریس ووکس ورزشی نویس مشهور حوزه فوتبال ایتالیا بهترین تعبیر را از انتخاب مضحک تاوچیو داشته است:"سری آ گل به خودی عجیبی را روانه دروازه خود کرده است." حقیقت فوتبال ایتالیا دقیقا به همین تلخی به نظر می رسد. انتخاب تاوچیو سلام دوباره فوتبال به مافیا بود و البته " بله " محکم فیفا به نژادپرستی. شعار «say no to racism» را فراموش کنید، این شعارها در بازه های زمانی مختلف کاملا متفاوت خواهند شد.