شب دوم مرحله یک هشتم نهایی
دیگر فینالیست سال قبل و مدافع عنوان قهرمانی در آنفیلد مقابل چشمان هوادارن به صلابه کشیده شد، درست مشابه شب قبل که نماینده آلمانی در خانه تاتنهام فینالیست را سلاخی کرد، این فوتبال است که طی گذشت زمان واقعیت و ماهیت تیم را نمایان میکند، عنوان فینالیست های آبکی معمولا به تیمهایی اهدا میشود که با شانس ، اشتباهات داور، زرنگ بازی و ضد فوتبال بازی کردن خود را بالا میکشند،تاتنهام مورینیو ک مشخصا بازیهایش در لیگ جزیره و نرسیدن به سهمیه باید منتظر قطعی شدن دستان خالیش برای هوادارانش بماند و طرف دیگر لیورپول که دستش از جام اف ای کاپ و جام اتحادیه کوتاه شده و دز لیگ برتر هم به رویای چندین دهه بالاخره رسیده عملا کم رنگ و بدون درنگ از هیجان لذت فوتبال دور شده و میتوان حالا که نسخه هر دو تیم خیلی سریع پیچیده شده ،با هم در یک گوشه مشغول منچ و یا مارپله بازی کردن شوند، نکته جالب یورگن کلوب که مقابل واتفورد و چلسی که 5 گل خورده بود با هر گل خیلی ریلکس میخندید و امشب خبری از خنده نبود، پلن به یاد ماندنی و حرفه ایی، عدم عکس العمل سیمیونه و نیمکت اتلتیکو پس از زدن گل اول بود چون میدانستند هنوز کار تمام نشده و هر لحظه ممکن است گلی دریافت کنند، این نشان از تفکر و باور و برنامه ریزی یک مربی حرفه ایست که آلارم خطر را مدام به بازیکنانش یادآوری میکند،،