در یکی از جذاب‌ترین و تاکتیکی‌ترین بازی‌های این فصل لیگ قهرمانان اروپا،لیورپول و اتلتیکو مادرید در ورزشگاه آنفلید به مصاف هم رفتند. لیورپول بعد از شکست دادن بورنموث با روحیه‌ای مناسب پای به این دیدار گذاشت و اتلتیکو هم بعد از حذف از کوپا دل‌ری و با توجه به کسب نتایج ضعیف در لالیگا، تمام تمرکز خود را روی رقابت‌های لیگ قهرمانان گذاشته‌بود. تقابل دو تن از بزرگ‌ترین تئوریسین‌‌های حال حاضر فوتبال دنیا، یکی در زمینه‌ی فوتبال تهاجمی و دیگری در زمینه‌ی فوتبال تدافعی،مشخص بود که قرار است مصاف جذابی را برایمان رقم بزند. یورگن کلوپ لیورپول، با همان ۴-۳-۳ معروف خودش و اتلتیکو‌مادرید هم با ۴-۴-۲‌یی که سال‌هاست زیر نظر سیمئونه آن را به اجرا در آورده‌اند.

کلوپ با تجربه‌ی بزرگ بازی رفت در ورزشگاه واندا مترو پولیتانو،به این نتیجه رسیده بود که دادن نقش False nine (نه کاذب) به روبرتو فیرمینو، ایده‌ی مناسبی برای بازی مقابل اتلتیکو نیست. لاین دفاعی ۴ نفره‌ی اتلتی متشکل از کوکه، پارتی، سائول و لمار در بازی رفت کاملاً فیرمینو را از بازی خارج کرد و در عین حال فاصله‌ی بسیار کم این لاین ۴نفره با ۴ مدافع اتلتیکو، Half space (فضای بین مدافعان و هافبک‌ها) را بسیار کاهش داده بود و عملاً حضور صلاح و مانه هم در این فضا کاربردی نداشت. پس کلوپ به درستی نقش فوروارد مرکزی را به بابی فیرمینو محول کرد و جورجی واینالدوم هم وظیفه داشت به عنوان مهاجم دوم به فیرمینو اضافه شود. سادیو مانه هم از چپ به این دو نفر اضافه می‌شد تا لیورپول سه بازیکن را در باکس اتلتیکو داشته‌باشد. کلوپ فشار اصلی حملاتش را روی جناح چپ خط دفاعی اتلتی گذاشته‌بود. مرد آلمانی یک مثلث را با آرنولد، چمبرلین و صلاح در آن جناح تشکیل داد که این مثلث دو وظیفه‌ی مهم داشت: ۱-با حرکت Cut Inside صلاح،فضای Overlap برای آرنولد یا چمبرلین فراهم شود تا با سانتر‌های خود سه مهاجم در باکس لیورپول(فیرمینو،واینالدوم و مانه) را تغذیه کنند. ۲-شوت‌های از راه دور توسط آرنولد یا چمبرلین زده شود یا خود صلاح بعد از حرکت Cut Inside اقدام کند.

این‌ها در واقع تنها راه‌هایی بودند که می‌توانستند یورگن کلوپ و تیمش را مقابل نوع دفاع low block ( که تیم حریف بسیار عقب می‌نشیند تا همه‌ی‌‌فضاهای در عمق را از شما بگیرد) صاحب فرصت کنند. اما دیه‌گو سیمئونه هم کاملاً برای این مدل بازی تیم کلوپ آماده بود. او می‌دانست که با عقب بازی کردن تیمش، می تواند بخش زیادی از زهر خطرناک‌ترین تیم فوتبال اروپا در کارهای عمقی را بگیرد و برای مهار شوت‌های آرنولد و چمبرلین هم روی سوپر استاری مثل یان اوبلاک حساب باز کرده‌بود. هم‌چنین سیمئونه احتمال می‌داد که دو دفاع تنومندش، ساویچ و فلیپه، روی کارهای هوایی حریف مهاجمان لیورپول خواهند بود. پس عملاً اگر تمام بازیکنان اتلتیکو مادرید وظایف خود را به‌درستی و بدون کوچک‌ترین خطایی انجام می‌دادند، لیورپول هیچ شانسی در مقابل آن‌ها نداشت. نقشه‌های سیمئونه تا حد زیادی به درستی اجرا شد، اما مرد آرژانتینی شاید احتمال نمی‌داد که استفان ساویچ قرار است در دو صحنه روی یارگیری‌  ضعیف عمل کند تا روی همان دو صحنه، واینالدوم و فیرمینو تیمش را مجازات کنند.

سیمئونه هم‌چنین برای فرار از روش Gegenpressing تیم لیورپول، به اوبلاک گفته‌بود تا تمام ضربات دروازه را بلند بزند و دیه‌گو کاستا را هم برای زدن ضربات سر اول، در نوک خط حمله‌ی خود قرار داده‌بود. اگر هم اتلتیکویی‌ها موفق به زدن ضربه‌ی سر اول نمی‌شدند، تجمع، دوندگی و جنگندگی وحشتناک چهار هافبک اتلتی باعث می‌شد آن‌ها به هر شکل ممکن مالک توپ دوم باشند. سپس در نیمه‌ی زمین لیورپول و با استفاده از کار‌های ترکیبی سعی می‌کردند فضای پشت سر فن‌دایک و گومز را هدف بگیرند.

در ۱۲۰ دقیقه نبرد سراسر هیجان دو تیم، می‌توان گفت هردو مربی موفق شدند تاکتیک‌های خود را به اجرا در آورند. آن‌چه تفاوت‌ها را در یک چنین بازی نزدیکی رقم زد، اتلتیکو روی دو اشتباه ساویچ در یارگیری در آستانه‌ی حذف قرار گرفت اما از اشتباه آدریان حداکثر استفاده را برد و توانست به بازی برگردد. بعد از گل اول اتلتیکو هم تیم کلوپ دیگر هیچ تمرکزی روی دفاع کردن نداشت. روی گل دوم، فن‌دایک و هندرسون دفاع نرمی را روی پای موراتا انجام دادند و جو‌ گومز هم در حالی‌که بازیکن اتلتیکو، مارکوس یورنته، پشت محوطه‌ی جریمه‌ی لیورپول بود، به جای نزدیک شدن و دفاع کردن، رو به عقب گام برداشت تا دریبل نخورد اما غافل از آن‌که یورنته با یک شوت کار را تمام خواهد کرد. در صحنه‌ی گل سوم هم فن دایک در محوطه‌ی جریمه‌ی اتلتی مشغول پرسه زدن بود و کورآ به راحتی عمق دفاع لیورپول را نشانه رفت و موراتا را صاحب توپ کرد تا آلوارو تلخی شکست لیورپول را چند برابر کند.

دیه‌گو سیمئونه و سیستم دفاعی نفوذ‌ناپذیرش حالا توانسته‌اند تیم‌های دو‌تن از بزرگترین تئوریسین‌های فوتبال تهاجمی را از لیگ قهرمانان حذف کند، بایرن مونیخِ پپ گواردیولا و حالا لیورپولِ یورگن کلوپ. آن‌ها را دوست بدارید یا ندارید آن ها قابل تحسین و احترام هستند، در هر صورت تفاوتی به حالشان نمی‌کند! ال‌چولو و سربازانش قادر به کنار زدن هر تیمی در فوتبال اروپا هستند.