بر اساس این گزارش که به قلمˈجان دوئردنˈکارشناس خبره فوتبال ایران و آسیا نوشته است، ستاره های تیم ایران توانستند در جام جهانی توانایی خود را به رخ دنیابکشند و به رویای پیوستن به برخی از لیگ های بزرگ اروپا نزدیک شوند.  تیم ایران درجام جهانی 2014باعملکردخوب این بازیکنان اگرچه به مرحله حذفی نرسید اما در مرحله گروهی عملکرد رضایتبخشی داشت و در دیدار با آرژانتین بهترین بازی خود در جام جهانی را به نمایش گذاشت.  بعد از جام جهانی خبرهایی از احتمال انتقال کریم انصاری فرد به بوندس لیگا منتشر شد.  حضوراین بازیکن دربوندس لیگادرکناربازگشت جوادنکونام به اوساسونای اسپانیا، با توجه به جدایی دو تن از بهترین بازیکنان تیم ملی از لیگ های اروپایی، یک بار دیگر توازن را در تیم ملی ایران به وجود خواهد آورد. اشکان دژاگه و رضا قوچان نژاد دو بازیکنی هستند که بعد از ارائه یک عملکرد چشمگیر در برزیل، از انگلیس به قطر و کویت رفته اند. دژاگه در جام جهانی خستگی ناپذیر بازی کرد و دفاع تیم های آرژانتین و بوسنی را به دردسر انداخت. این مهاجم ایرانی با وجود سقوط فولام از لیگ برتر انگلیس در فصل گذشته، هنوز هم پتانسیل حضور در بهترین تیم ها اروپا را داشت.  قوچان نژاد نیز به عنوان برترین گلزن ایران، تنها گل تیم ملی در برزیل را به ثمر رساند. وی بعد از سپری کردن نیمه نخست فصل گذشته در تیم استاندارد لی یژ بلژیک، به چارلتون انگلیس رفت. این مهاجم سرعتی در ابتدا نتوانست در این تیم قدرت خود را به نمایش بگذارد ولی به تدریج در اواخر فصل علائمی از پیشرفت را نشان داد و توانست با یک گل حساس مانع سقوط تیمش شود.  گمان می رفت بعد از جام جهانی هر دوی این بازیکنان به تیم های جدیدی بروند و این اتفاق هم افتاد اما نه آنطور که همه انتظار داشتند. هیچکدام از آنها به بوندس لیگا و یا لیگ برتر انگلیس نرفتند و در عوض راهی خاورمیانه شدند. دژاگه به تیم العربی قطر رفت در حالیکه قوچان نژاد به اسپورتس کلاب کویت پیوست؛ دو انتقال کمی ناامید کننده.  لیگ ستارگان قطر در حال پیشرفت است اما هنوز راه درازی در پیش دارد. بازیکنانی که توانستند در جام جهانی بدرخشند و در اوج هستند و سابقه حضور در لیگ های قدرتمند اروپایی را دارند حداقل تا زمانی که دوران بازی آنها به پایان نرسیده است، نباید به کویت و یا قطر بروند.  این تصمیم آنها از نظر مالی تا حدی قابل درک است. پولی که در لیگ های عربی به آنها پیشنهاد شده خیلی بیشتر از حقوقی است که می توانستند در اروپا بگیرند و به این معافیت از پرداخت مالیات را هم اضافه کنید. ولی با وجود این همیشه زمان برای چنین نقل و انتقال هایی وجود دارد. بنابراین بازیکنان 26 ساله و 28 ساله ای که دست کم می توانند سه یا چهار سال دیگر در اروپا بازی کنند، می توانستند تصمیمات بهتری بگیرند.  با اینکه بازیکنان حق دارند هر جایی می خواهند بروند و به منافع مالی حاصل از چنین انتقالی هم اعتراف کرده اند، ولی قطعا به نفع فوتبال ایران کار نکردند.  دژاگاه گفته است که همیشه می تواند به اروپا برگردد. قطعا احتمال این اتفاق وجود دارد ولی او بعد از جام جهانی و با توجه به تجربه بازی در لیگ برتر انگلیس می توانست مقصد بهتری را انتخاب کند.  حالا بازگشت او به اروپا منوط به عملکردی است که در قطر خواهد داشت و البته این کار را برای حضور در لیگ های سطح بالا مشکل می کند. این موضوع بر روی اولویت های کارلوس کی روش سرمربی تیم ملی ایران نیز بی تأثیر نیست. وی بارها اعلام کرده است که دوست دارد بازیکنانش در بالاترین سطح ممکن فوتبال بازی کنند که همان تیم های اروپایی است.  او در این راستا حتی نشان داده که حضور لژیونرهای اروپایی ایران در تیم ملی تضمین شده است. بنابراین جدایی دو تن از بهترین بازیکنان تیم ملی ایران از اروپا و پیوستن آنها به لیگ های عربی به خصوص با توجه به برگزاری مسابقات جام ملت های آسیا در سال 2015، اتفاق خوبی نیست.