اون موقع که بار اول پخش شد اواخر دوره تحصیلم بود ،چقدر رویا و برنامه داشتم و البته چقدر انرژی ،این دیالوگ خیلی برام جالب بود ،پس زمینه ذهنم بود ولی یادم نبود تا اینکه امشب قسمت اخرش از شبکه ای فیلم پخش شد و دوباره این دیالوگ، یهو یاد اون موقع افتادم و تمام اتفاقات و بدبختی که این وسط سرم اومد جلوی چشمم رژه رفت ،اینکه الان چقدر خالی شدم و حقیقتا احتیاط و بی حوصلگی بر تمام شئونات زندگیم حاکم شده ،اون موقع همه چیز در آینده بود و الان اگر اغراق نکنم بگم همه چیز اما بخش بزرگی از شکل گیری زندگیم و همه چیز در گذشته است و من توانی برای تغییرش ندارم
این حتما برای افراد مختلف متفاوته و ممکنه من به خاطر شرایط خاصم یا اصولا ضعف شخصیتی اینطور باشم و خیلی ها هم سن من اصلا چنین حسی نداشته باشند ،اما در دهه چهارم زندگی اصلا اون هوای دهه قبل وجود نداره ،اونایی که جوان تر هستید ،خیلی خیلی قدر سالهای 20 تا سی رو بدونید
ای دل غافل ...