عارفى گفته است: چون پدر ما - آدم - پس از آن که به او گفته شد:(اسکن انت و زوجک الجنۀ)(تو و همسرت، در بهشت آرام گیرید - سوره 2 - آیه35 )از او یک گناه سر زد و از بهشت رانده شد. ما چگونه امید داریم که با گناه ورزى هاى پى در پى، به بهشت رویم؟مؤلف، این ابیات را در همین مضمون در کتاب (سفر حجاز) به فارسى سروده است:
جد تو، آدم، بهشتش جاى بود قدسیان کردند بهر او سجود یک گنه چون کرد، گفتندش تمام مذنبى، مذنب، برو! بیرون خرام تو طمع دارى که با چندین گناه داخل جنت شوى اى رو سیاه