شبی دود خلق آتشی برفروخت
شنیدم که بغداد ، نیمی بسوخت
یکی شکر گفت اندر آن خاک و دود
که دّکان ما را گزندی نبود
جهاندیده ای گفتش ای بلهوس
تورا خود غم خویشتن بود و بس؟؟
پسندی که شهری بسوزد به نار
اگرچه سرایت بود بر کنار ؟
پ ن. واقعا این حرف ها خطرش از خود کرونا بدتره ، چطور ما وقت کردیم انقد بد باشیم ؟ آیا به این فکر کردید که اگه یکی که اون شرایطو داره این حرفارو بشنوه چه حالی پیدا میکنه ؟ چه بسا خودمون از نقطه نظر دیگه ای تو موضع ضعف باشیم و خودمون خبر نداشته باشیم.