قهرمانی فصل قبل فولاد خوزستان در لیگ برتر این تیم را برای دومین بار مبدل به تیم اول ایران کرد. سپاهان اصفهان نیز با قهرمانی در فصول گذشته خود را به عنوان یک شهرستانی قدرتمند اثبات کرده است. حضور تراکتورسازی تبریز در لیگ برتر و کسب نتایج و عناوین خوب این تیم را نیز در زمره شهرستانی های موفق قرار داده است. تیم های شهرستانی دیگری چون ذوب آهن، ملوان و گسترش فولاد نیز از نظر فنی و کیفیت تیم های قابل احترامی هستند که لیگ برتر ایران را از حالت پایتخت محوری خارج ساخته اند.
وجود تیم های خوب در پایتخت امری اجتناب ناپذیر است و نمی توان آنرا کتمان کرد، در ضمن حضور تیم های تهرانی قدرتمند در لیگ مساله ای نیست که آنرا مورد نقد قرار دهیم. حضور چنین تیم هایی در کنار تیم های خوب شهرستانی که توان رقابت تن به تن با آنها را دارند بسیار هم خوب است. در شرایط فعلی تیم های شهرستانی به شخصیت لازم رسیده اند و دیگر نمی توان قدرت مطلق را به نام پایتخت نشین های لیگ برتر نوشت.
در کنار استقلال و پرسپولیس که همیشه جزو قدرت های برتر فوتبال ایران محسوب می شوند، وجود تیم هایی چون تراکتورسازی، سپاهان و فولاد می تواند به جذابیت های لیگ بیافزاید. این تیم ها با وجود شهرستانی بودن از لحاظ فنی و مدیریتی کم از سرخابی پایتخت ندارند که هیچ بلکه حسن های زیادی نیز نسبت به این دو تیم دارند. تراکتورسازی با تماشاگران پرتعداد و پرشورش، فولاد با جوانان و استعدادهای نابش و سپاهان با مدیریت و نظم خاص خود توانسته اند خود را در فوتبال ایران به اثبات برسانند.
با وجود داشتن چنین تیم های خوب شهرستانی لیگ برتر ایران جذابیت بیشتری پیدا کرده است که این خود باعث افزایش گرایش مردم به تیم های شهر خودشان شده است. این روزها در یادگار امام یا فولادشهر کمتر کسی را می توان یافت که در نبرد تیم هایشان با بزرگان پایتخت این تیم ها را تشویق کنند. همین امر موجب افزایش رونق فوتبال در این شهرها و شناخته شدن هرچه بیشتر استعدادهای ناب شهرستانی است.
به هر ترتیب این روزها از یکه تازی سرخابی برابر تیم های شهرستانی خبری نیست و کسب امتیاز در برابر این تیم ها برای استقلال و پرسپولیس و استقلال دشوار شده است.