مِهستان (مِه/Meh: بزرگ)، پارلمان ايران در عهد اشكانيان نخستين جلسه خودرا در نوروز سال 173 پيش از ميلاد با حضور مِهرداد يكم ـ شاه وقت و ششمین شاه از دودمان اشکانیان ـ برگزار كرد و نخستین مصوبه آن انتخابي كردن مقام رياست كشور (شاه) بود. عزل شاه نيز در اختيار همين مجلس قرار گرفت، البته طي شرايطي از جمله خيانت به كشور، ابراز ضعف و نيز جنون، بيماري سخت و از كار افتادگي. ايران در آن زمان داراي دو مجلس بود. مجلس شاهزادگان و مجلس بزرگان و معاریف کشور كه جلسه مشترك آنها را «مِهستان» مي خواندند. تعیین بزرگان و معاریف شرایط داشت. مِهرداد یکم از سال 171 تا سال 136 پیش از میلاد بر ایرانزمین سلطنت کرد. وی بخش بزرگی از هند را بر قلمرو ایران افزود و از مِهستان عنوان شاهنشاه گرفت که این عنوان پس از شکست نظامی ایران از اسکندر مقدونی بکار نمی رفت. به نوشته استرابون، مهرداد یکم تمامی مناطق میان دو رود آمودریا و سیر دریا (جیحون و سیحون) را به قلمرو ایران بازگردانید که پس از تعرض اسکندر عملا جدا شده بودند. مهرداد یکم قلمرو ایران را به حدود عصر هخامنشیان رساند. وی بود که به مادها که در غرب ایران از محور ری تا نزدیکی مدیترانه زندگی می کردند خودمختاری داخلی داد. در سال 52 ميلادي، مِهستان كه از نحوست 13 فروردين مي ترسيد، چند روز ايران را بدون شاه گذارد و روز 15 فروردين «بلاش» را از ميان شاهزادگان اشكاني به شاهي برگزيد كه از همه آنان كوچكتر، ولی باهوش تر بود و استدلال كرد كه «مصلحت وطن»، انتخاب بلاش را ايجاب مي كرد. شاه قبلي در ايام نوروز فوت شده بود. نحوست رقم 13 از يونانيان است که با اسکندر وارد ايران شده است!
حسن پیرنیا در تاریخ ایران باستان نوشته است:
شاهان اشکانی حکومت مطلقه نداشته اند بلکه مجلس مشورتی بوده که امور مهمه در آنجا حل و عقد میشده. مجلس مشورت تشکیل مییافته از شاهزادگان اشکانی که به حد رشد رسیده بودند یا از رؤسای هفت خانواده که از نجبای درجه اول بودند گاهی این دو مجلس با هم ترکیب مییافت و روحانیون درجه اول نیز به آن منضم می شدند. در این صورت این مجلس را مغستان مینامیدند. مجلس شاهزادگان و نجبا را مورخین رومی (سنا) نامیده اند. اختیارات این مجلس خیلی زیاد بود در صورتیکه مجلس مغستان چندان نفوذی نداشت.