کاش تاریخ را آنها می نوشتند. آن دستان ظریف نوشتن را بهتر بلدند. اخم‌هایشان صاعقه‌وار آتش می زنند و خنده‌هاي از ته دلشان جهان رابه رقص وا می‌دارد. اصلاً رقص برای آنها آفریده شده. وقتی آرام و موزون در آغوش هوا می‌خرامند انگار رؤیا جان می گیرد.