شاید الان واسه هواداران بایرن در ایران دیدن بازی تیمشون تو استادیوم آزادی یه آرزوی بزرگ و دست نیافتنی باشه اما واسه من که عمری بایرنی بودم این آرزو 15 سال پیش تحقق پیدا کرد.تیم محبوبم بایرن برای اولین و آخرین بار به ایران اومده بود و من به سختی فرصت رفتن به ورزشگاه واسم فراهم شد.هیچوقت تا آخر عمرم دی ماه سال 84 و فرصت استثنایی حضورم با لباس بایرن در ورزشگاه آزادی برای دیدن بازی بایرن مونیخ-پرسپولیس به مناسبت خداحافظی احمد عابدزاده رو فراموش نمیکنم.بازی دوستانه ای که در نهایت دو بر یک به نفع بایرن تموم شد.گل پرسپولیس رو علی انصاریان پنالتی و دو گل بایرن رو میشاییل بالاک و گوئررو زدند.البته واسه من نتیجه اصلا مهم نبود و هدفم فقط این بود بازیکنای که عاشقشون بودم رو بتونم ببینم یعنی مهمت شول میشاییل بالاک سباستین دایسلر و الیور کان.یادمه اون موقع مربی بایرن فلیکس ماگات بود و مربی پرسپولیس علی پروین.چیزی که بیشتر از گل ها و اتفاقات اون بازی تو خاطرم موند این بود که اولی کان افسانه ای با بزرگواری به سمت عقاب آسیا عابدزاده رفت و او رو در آغوش گرفت.من اون موقع پشت کنکوری بودم و از شهرم اهواز با قطار به تهران رفتم و از نزدیک بازی تیم محبوبم بایرن رو دیدم و به آرزوم که دیدن بزرگانی مثل (کان-بالاک-لام-شول-لوسیو-زی روبرتو-دایسلر-یرمیس) و البته جادوگر علی کریمی که اون زمان تو بایرن بود رسیدم.یادمه تو اون سرمای زمستون آزادی تعداد ما بایرنی ها خیلی کم بود و همه ورزشگاه پرسپولیسی بودن و واقعا جرعت میخواست بین پرسپولیسی ها بایرن رو تشویق کنی که من این کار رو میکردم!البته من همیشه پرسپولیسی بودم و هستم اما از همون زمان هم تیم اولم و اولویتم بایرن بوده و خواهد بود.اولین و آخرین بار در عمرم که به استادیوم آزادی رفتم واسه اون بازی بود،اون هم فقط به عشق بایرن مونیخ بزرگ.تنها حسرتم اینه که اون زمان دوربینی همراهم نبود و عکس یادگاری ندارم.حیف! یادمه همه طبیعتا پرسپولیسی بودن و ما بایرنیا انگشت شمار بودیم و وقتی بایرن گل میزد همه شاکی میشدن و تعجب میکردن که خوشحالی میکردیم!نکته جالب هم واسم این بود گوشی نوکیا 6600 که اون موقعا تازه تو ایران اومده بود خریده بودم و بین دو نیمه که عابدزاده دسته گلش رو به سمت هوادارا پرتاب کرد از شانس من به سمت قسمت ما اومد و جمعیت واسه گرفتنش بالا پایین پریدن و گوشی من تو اون شلوغی گم شد که البته با پیگیری هایی که کردم بعد بازی پیداش کردم.واقعا خاطره ناب و خاصی بود دیدن اسطوره های بایرن در ایران و تماشای بازی تیم های خارجی و داخلی محبوبت در آزادی که تا آخر عمر دیگه هیچوقت تکرار نمیشه.یادش بخیر... پ.ن:این نکته رو اضافه کنم که دایسلر و اگه اشتباه نکنم شول و تارنات نیمه دوم تعویضی به زمین اومدن.حیف که کریمی سال 2005 دچار مصدومیت شدیدی شد و بعد اون هیچوقت دیگه نتونست اون سطح استثناییش رو ادامه بده وگرنه در بهترین تیم های دنیا بازی کرده بود و الان در سطح جهان هم اسطوره بود.حیف...