عملکرد صلاح و مانه تو گلزنی و گلسازی، به مراتب کمتر از فصول گذشته، فوتبالی‌ها رو به سمت خودشون کشونده. حتی کل تیم لیورپول هم همینطور؛  چیزی که نگاه‌ها رو به سمت کلوپ و تیمش خیره میکنه، نتایج فوق‌العاده‌شون تو لیگ برتر امساله؛ فقط یه باخت و یه مساوی و ۲۷ برد از ۲۹ بازی، اتفاقی بود که میتونست اونها رو بعد از ۳۰ سال ناکامی، به بهترین و مقتدرانه‌ترین شکل، قهرمان لیگ جزیره کنه. ۸۲ امتیاز و ۹ بازی باقی‌مونده، میتونست فصلی تکرارنشدنی رو در انگلیس و دنیا رقم بزنه و چیزی جلودار این مسیر نبود، مگر درگیری کره زمین و فوتبال با معضلی عجیب و بزرگ. کرونا فعلا سدّی شده بین لیورپول و پایان حسرت  و هر لحظه ممکنه که این سد تا شروع فصلی جدید هم شکسته نشه. نمایش داخل زمین لیورپول علی‌رغم این نتایج فوق‌العاده، از همیشه ضعیف‌تر بوده؛ اونها تو خیلی از بازیهای این فصل، تیم برتر زمین نبودن و حتی تا دقایق پایانی خیلی از مسابقات، پیروزی رو تو دستشون نمیدیدن؛  اما در نهایت، با سه امتیاز زمین رو ترک میکردن. استرسِ اتفاقات فصل پیش و تقدیم جام به گواردیولا، فقط به خاطر یک امتیاز و کابوس دویدن‌ها و نرسیدن‌های فصل پیششون که اونها رو یاد هرگز نرسیدن جرارد به دمبا با و تیم راجرز به جام مینداخت، کلوپ رو با ذهنیتی متفاوت، رو خط شروع این فصل قرار داده بود. بردهای اونها، رنگی نسبتا اقتصادی گرفته بود و نقش احساس تو نوع فوتبالشون، اصلا مثل قبل پررنگ نبود. لیورپول بی‌شک مقتدرترین تیم این فصل لیگ‌های اروپایی بوده؛ اقتدار به معنای بردهای پرگل نیست، اقتدار یعنی دست‌نیافتنی بودن. عملکرد سیتی و لستر تو این فصل، قابل قبول بوده؛  ولی چیزی که باعث فاصله عمیق ۲۵ امتیازی بین لیورپول و سیتی شده، همون اقتداره. حالا موضوعی باورنکردنی، پارچه‌ای مشکی کشیده روی چشم لیورپولی که با انگیزه واضح دیدن سکوی اول پرمیر لیگ، تصمیم گرفته بود که اف‌ای‌کاپ، جام اتحادیه، لیگ قهرمانان اروپا و زیبا بازی کردن رو تار ببینه...