بعد از مدت ها که دیدمش...

فهمیدم اصلا هم زیبا نیست، رفتارش هم اصلا دل نشین نیست، شوخی هایش اصلا خنده دار نیستند و آدم هایی که کنارش هستند هیچ هم آدم های خوشبختی نیستند! چرا باید از حضور یک آدم معمولی خوشحال باشند و بخواهند ساعت ها به او خیره شوند؟ فاصله ی او از یک آدم خاص تا یک آدم معمولی فقط دوست داشتن من بود. او معمولی شده بود چون من دیگر دوستش نداشتم...