طرح شمایل و شکلک ها رو تو سایت دیدم، یاد طرد شدگان افتادم ،مسدود شدگان ، تعلیقی ها توی دنیای واقعی گاهی طرف تا پای طناب دار رفته و بخشوده شده ، اغلب چندوقت یه بار، تعدادی تحت عناوین مختلف بخشیده میشن، همه اینها نشانه تاثیر مثبت ترحم به جای تنبیه بوده، قطعا اگر غیر از این بود، این روند تداوم نداشت ، پیش خودم گفتم خدایا چی به روزمون اومده که تشدید تقابل رو به اصلاح و تاثیر مثبتش ، ترجیح دادیم، چی میشد تو این قرنطینه، توی این تورم ، توی این تعفن تاریخ، توی این تزویر روزگار ، توی این تکفیر دنیا، لاقل ما کمی متفاوت میشدیم و توی این نیمه شعبان ، ته دل تعدادی تنبیه شده شاد میشد، من که کاری از دستم برنمیومد، ولی تو ، شما که توان این تاثیرگذاری رو دارین، میشد با منت گذاشتن تعدادی از تعلیقی ها، با تعهد اخلاقی تعدادی از مسدودها رو آزاد کرد ، لاقل اونایی که تردید دارین دربارشون یا تشخیص تقصیر محرز و حتمی نبوده، یا بدون تذکر قبلی ، یا هر آنچه ترجیح خودتون بود، اگه ثوابی داشت به حساب شما واریز میشد که شکی نیست همینه، ته تقاضام تو این نیمه شعبان ترحم تو بود، تولد تفکر مبنی بر تفکیک ، اینکه همه رو با یه چوب تنبیه نکنیم، اینکه اساسا اصلاح مقدم تره، اینکه ته نگاهمون تشویش نباشه ، اینکه تصور کسی که تاب و توان تنهایی رو نداره و تمام وقت تحمل کرد تندیها و تحقیرها و تخریب هارو.
تو توان بخشش داری،،
شاید تمام تقاضای یکی، تجدید تصمیم تو باشه،
آن هنگام که توانایی داری ببخش تا به وقت ناتوان شدن، باز هم توانایی به تو ببخشد،،